Aangemaakte reacties

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 139)
  • Auteur
    Berichten
  • sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    De telefoon van meneer Harrigan
    Spanning: 8 punten: hoewel het geen op je puntje van je stoel spanning is (dat geldt voor meerdere verhalen uit deze bundel), weet King de spanningsboog op een andere manier te spannen. Onderhuids borrelt er van alles. Waar komt het telefoontje vandaan? En wat zal Craig doen met de “macht” die hij blijkt te hebben? Dat zijn zeker zaken die mij in spanning hielden.
    Plot: 8 punten: de spreekwoordelijke sisser waarmee dit verhaal tot een einde komt, blijkt de perfecte plot.
    Leesplezier: 9 punten: al vanaf de eerste zinnen in dit verhaal weet King de sfeer van de woonplaats van Craig en de heer Harrigan zo goed neer te zetten. Ook de vriendschap tussen de man en de jongen. Het bijzondere verhaal rond het telefoontje was de kers op de taart.
    Schrijfstijl: 9 punten: als je met relatief weinig bladzijden zo’n compleet verhaal neer kunt zetten, moet je wel over een bijzondere pen beschikken. Dialogen, korte zinnen, het past allemaal perfect.
    Originaliteit: 8 punten: schrijven over een boodschap vanuit het graf is vast al vaker gebeurd. Echter, de manier waarop, d.m.v. het telefoontje is voor mij nieuw.
    Psychologie: 8 punten, ik heb Craig, de heer Harrigan en de vader van Craig redelijk goed leren kennen. Het zijn mensen die echt gaan leven. De morele keuze waar de jongen voor geplaatst wordt, getuigt van zijn ontwikkeling.
    Gemiddelde beoordeling: 8,3 punten

    Het leven van Chuck
    Spanning: 9 punten Zodra duidelijk is dat de wereld ten einde gaat komen, is de alles overheersende vraag of dit echt gebeurt. De rol van Chuck is de grote onbekende. Wat heeft hij overal mee te maken? Ook hier geen nagelbijtende spanning omdat er een “killer” rondloopt, maar wel degelijk een allesoverheersende spanning wie Chuck nu eigenlijk is en wat hij overal mee te maken heeft.
    Plot: 10 punten De aftakeling is perfect beschreven en vormt een prachtige beeldspraak.
    Leesplezier: 10 punten De start was ietwat surrealistisch. In welke tijd speelt dit verhaal zich af? de Verrassing dat de hoofdpersoon van het derde (of is het eerste?) bedrijf, Marty, eigenlijk helemaal niet het belangrijkst blijkt voegt toe aan het leesplezier.
    Schrijfstijl: 10 punten De omgekeerde volgorde, het schrijven in 3 verschillende aktes, dat alles draagt bij aan het besef wie Chuck nu eigenlijk is en wat zijn rol in alles is.
    Originaliteit: 10 punten Nooit eerder las ik een verhaal over de verbintenis van het leven van de mens en het voortbestaan van de wereld op deze manier.
    Psychologie: 10 punten De eerder genoemde beeldspraak voor het bewustzijn, het leven van een persoon en het voortbestaan van de wereld vind ik subliem weergegeven.
    Gemiddelde beoordeling: 9,8 punten

    Als het bloedt
    Spanning: 9 punten in dit verhaal zit “echte” spanning, doodsangst. Die wordt benadrukt door de enorme vaart van het verhaal.
    Plot: 9 punten vanaf het begin wordt er naar de plot toegewerkt. Ook al is op een gegeven moment duidelijk wat er staat te gebeuren, de spanning blijft. Het is het “Hitchcock-effect…je zit veel meer in spanning als je weet dat een bom gaat ontploffen dan dat je volledig onwetend schrikt van de ontploffing.
    Leesplezier: 9 punten, King sleept je volledig in de wereld van Holly Gibbons met al haar kwaliteiten en onvolmaaktheden.
    Schrijfstijl: 9 punten, omdat elk woord ertoe doet. Geen woord te weinig. Geen woord teveel. Alles werkt naar het eind.
    Originaliteit: 8 punten Het concept van de buitenstaander was voor mij niet nieuw meer. Het is inmiddels een serie geworden.
    Psychologie: 9 punten Holly Gibbons heeft zich tot een volwaardig seriepersonage ontpopt. Ze groeit nog steeds ondanks al haar onzekerheden.
    Gemiddelde beoordeling: 8,8 punten

    De rat
    Spanning: 7 punten. Vanaf het begin broeit er al iets, maar het duurt even voor duidelijk wordt wat dat precies is.
    Plot: 8 punten King geeft de plot zelf al weg als hij Drew laat verwijzen naar Hans Christian Andersen, Madame d’Aulnoy en de gebroeders Grimm
    Leesplezier: 9 punten Ook al is duidelijk dat boontje om zijn loontje zal komen is de weg ernaartoe een vermakelijke om te lezen.
    Schrijfstijl: 9 punten De toevoegingen van de emails, de dialogen met de rat…het zorgt voor een levendig verhaal.
    Originaliteit: 7 punten Zoals al eerder verwijst King zelf naar de sprookjes gelijkend op het verhaal met de rat. Echter, hij weet er wel weer een eigen draai aan te geven.
    Psychologie: 8 punten, omdat het een verhaal met een moraal is. Pas op wat je wenst 🙂
    Gemiddelde beoordeling: 8 punten

    Het boek
    Gemiddelde beoordeling: 8,7

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    De plot

    De telefoon van meneer Harrigan
    Het verhaal begint zo lieflijk. De sfeer spat van de bladzijden af. Het is alsof je met Craig in de straat rondloopt. Langzaamaan glijdt dat lieve tot iets sinisters. Hoewel de toon (en daar draagt Tammy Wynette zeker aan bij) redelijk zoet blijft.

    Het leven van Chuck
    De plot van dit verhaal vindt ik magnifiek. Eigenlijk al vanaf het begin bekend, maar toch drong het pas langzaam tot mij door wat er nu eigenlijk precies gebeurde. De omgekeerde opbouw. Een verhaal in drie aktes. Voor mij het favoriete verhaal van deze bundel.

    Als het bloedt
    Eigenlijk gewoon een compleet boek op zich. De ontknoping zorgde bij mij voor onrust, steeds het gevoel van “als nou maar niet”. Voor mij was het personage van Holly al enigszins bekend. Ik vraag me af hoe makkelijk dit verhaal te volgen is, als je geen achtergrond hebt.

    De rat
    De beschrijving van de desolate omgeving is voor mij de hoofdrolspeler in dit verhaal. Wat plot betreft was dit de minst originele, want het is een echt quid-pro-quo verhaal, waarbij altijd een ander de dupe zal zijn. Toch weet King dit ook weer tot een mooi en schurend einde te brengen.

    Algemeen

    Elk verhaal had me volledig in de greep. Ik vond het steeds jammer als er weer een uit was. Toch springt voor mij Het leven van Chuck er boven uit. Het voelde bijna spiritueel. De opbouw (omgekeerd) en de tussentijd in de verhalen maakte het extra spannend.

    De schrijfstijl van Stephen King vind ik een prettige, niet te eenvoudig, maar wel ondergeschikt aan de verhaallijnen. Zijn boeken zou ik omschrijven als surreëel, maar altijd met de angst dat er toch wel een tikje waarheid in zou kunnen zitten.

    Dit boek

    Het wordt misschien bijna voorspelbaar, maar Het leven van Chuck vind ik uniek! De andere verhalen heel vermakelijk, goed geschreven en zeker aanraders, maar het tweede verhaal vind ik op eenzame hoogte staan.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    De karakters

    Ook met weinig ruimte weet Stephen King de personages goed te laten leven. In korte tijd krijgt hij het voor elkaar dat het echte mensen worden met een verleden, heden en toekomst. In het eerste verhaal had ik als lezer echt het gevoel Craig, zijn vader en ook meneer Harrigan te kennen. Natuurlijk gebeuren er onverwachte zaken, maar het past bij de personages. Craig laat een worsteling zien met normen en waarden. Wat doe je en wat laat je?

    Het tweede verhaal raakte mij enorm. Het deed me denken aan the Curious case of Benjamin Button. Wat een mooie indeling van het verhaal. De ontwikkeling zit wat mij betreft niet in de personages maar meer in een soort van besef wie de touwtjes in handen heeft. Elk mens kijkt naar de wereld vanuit zijn eigen perspectief. Dat is volgens mij de kern van dit verhaal.

    Naar het titelverhaal zag ik vooraf het meest uit. Echter, na het lezen van Het leven van Chuck zag ik er een beetje tegenop. Zou Holly Gibbons mij nog kunnen bekoren. Maar ja, wat een bijzonder personage! Totaal anders dan ik haar ken vanuit de serie The Outsider. Ook in zo’n kort verhaal, wordt zij een compleet personage met al haar dromen en wanen.

    Het laatste verhaal lijkt enigszins op het eerste. Hoever ga je om iets gedaan te krijgen. Ook hier krijg je als lezer weer een goed beeld van de hoofdpersoon. Dat Drew echt een ontwikkeling doormaakt, zou ik zeker niet zeggen. Meer is het een terugval in eerder gedrag. Wel met een totaal andere uitkomst.

    Een favoriet personage vind ik lastig te noemen. Dan zou ik toch voor Holly Gibbons gaan, omdat zij mij het meest nabij is, vrouw, nieuwsgierig. Ook heeft zij wel wat kenmerken waar ik jaloers op zou kunnen zijn.

    De schrijfstijl

    Steeds meer raak ik in de ban van Stephen King. De vier verhalen hebben alle een ander soort spanning. De korte hoofdstukken, niet ellenlange zinnen, korte conversaties dragen bij tot een makkelijke leesbaarheid. Het maakt dat de inhoud altijd voorop staat. Alle verhalen zouden zo verfilmd kunnen worden. Of beter nog, een film is niet eens nodig, tijdens het lezen speelt de film zich al af in mijn hoofd. Het stempel filmisch past dan ook uitstekend bij de schrijfstijl van King.

    Mijn favoriet is absoluut Het leven van Chuck, zonder de andere verhalen tekort te doen. Dit verhaal vind ik zo bijzonder. Het besef dat ieder mens op aarde een eigen bewustzijn heeft vanuit welk hij/zij de wereld bekijkt is wat mij betreft de basis van dit verhaal. Tja, en wat dan als dat bewustzijn stopt…

    Ik zal absoluut meer van King gaan lezen. Het instituut staat op mijn “ga ik aanschaffen” lijstje. Na Als het bloedt en eerder al 22-11-1963 ben ik definitief om. Wel houd ik me even verre van de echte horrorverhalen van King. Verhalenbundels zal ik ook vaker een kans geven, mits de verhalen net zo diepgaand en afrondend blijken te zijn als deze in Als het bloedt.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Vier keer mocht ik opnieuw genieten van een verhaal van King. Vier keer kon ik me verheugen in een nieuwe verhaallijn en mooie zinnen.

    In het eerste verhaal heb ik o.a. op bladzijde 80 onderstreept: “Ik geloof dat je een klik hoort, niet in je hoofd, maar in je ziel, wanneer je de plek vindt waar je thuishoort”. Dit zijn het soort zinnen die de verhalen van King naar een ander niveau liften.

    Elke keer als ik een verhaal afsloot, was ik een beetje aarzelend om aan een volgend te beginnen. Niet omdat ik er geen zin in had, maar vooral omdat het moeilijk zou zijn het juist uitgelezen verhaal te evenaren. Zodra ik echter weer een paar bladzijden op gang was, verdween dit gevoel volledig en werd ik door het nieuwe verhaal opgeslokt.

    Ondanks de geringe lengte van de verhalen, worden alle hoofdpersonages uitgediept en ontwikkelen zich om de spanning erin te houden. Ik kan hier niet zeggen, dat ze zich ontwikkelen zoals ik zou verwachten, omdat het juist de klasse van de auteur is om de lezer op het verkeerde been te zetten of juist lang in het ongewisse te laten.

    Stijl- of schrijffouten zijn me niet opgevallen, omdat de verhalen me teveel boeiden.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Het boek stond al voor de verschijningsdatum op mijn leeswensenlijstje. Na het lezen van 22-11-1963 en het kijken van The Outsider heb ik mijn blik veel meer op het werk van Stephen King. Hoe tof dan ook dat sinds vorige week het boek hier op tafel prijkt. Helemaal omdat de cover wel heel intrigerend is. Als zwarte kattenbezitter kan dat ook bijna niet anders. In werkelijkheid is de cover nog aansprekender dan op plaatjes. Het zwart springt er letterlijk en figuurlijk uit. Pas toen ik het boek in handen had zag ik dat de snoet van de kat wordt gevormd door een rat. Best creepy…dus echt des Kings. De eenvoud van de kleurensamenstelling (slechts 2 kleuren), de kleur oranje en het lettertype zorgt voor een rustig uiterlijk, zodat de belangrijke zaken alle aandacht krijgen. Opvallend overigens dat er geen foto van de auteur op staat (is voor mij ook geen noodzaak).

    Als ik aan Stephen King denk, is het eerste wat in gedachten komt, horror. Toch heeft hij met bijvoorbeeld 22-11-2963 voor mij bewezen dat een verhaal geen horror hoeft te zijn om het eng en spannend te maken. Ik verwacht subtiliteit en onderhuidse spanning, maar dat het nooit echt “eng” zal worden. Hoewel…het verhaal met Holly Gibney ga ik denk ik niet in mijn uppie ‘s avonds thuis lezen.

    Ik hoop op onderhuidse spanning, sfeervolle beschrijvingen en een heldenrol voor Holly. De titels van de verhalen maken die verwachting al waar. Nu afwachten of het lezen die verwachting ook zal bevestigen, met name de titel “een aanslag op een basisschool” zorgt bij mij al voor kippenvel.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Excuses voor de late reactie. Wel via social media gemeld dat het boek ook hier is gearriveerd, maar helemaal vergeten dat via dit officiële kanaal te doen. Sinds gisteren zit ik volledig in de wereld van Craig en meneer Harrigan.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    De karakters vond ik redelijk vlak, weinig diepgang en niet heel veel ontwikkeling. De groei is wel enigszins te bespeuren bij de beschrijving van Bo en ook Anders verandert iets gedurende het verhaal. Bo lijkt zichzelf steeds meer te leren kennen en afstand te willen nemen van dit leventje. Anders kruipt langzaam uit zijn schulp en kan het verleden steeds iets beter een plek geven.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Anders en Signy vond ik sympathieke personages naast Bo. Vooral het stuurse van Signy sprak mij erg aan. Haar verhaallijn is maar weinig uitgewerkt. Toch vond ik dit wel een toevoeging aan het hele verhaal.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Bo had wat mij betreft nog wat sterker gemogen. Ze paste zich nu wel heel sterk aan aan de anderen.

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja, de schrijfstijl past heel goed bij dit verhaal, toegankelijk, beschrijvend, vooral de omgeving werd goed beschreven in eenvoudige bewoordingen. Wel kwam er (zoals ik al eerder noemde) wat mij betreft af en toe een verdwaald moeilijker woord bij dat niet bij deze setting paste.

    Kun je de schrijfstijl van Karen Swan specifiek beschrijven; bijvoorbeeld filmisch, meeslepend, staccato o.i.d.
    Swan heeft een toegankelijke schrijfstijl waarin het verhaal de hoofdrol speelt en niet de zinnen en woorden. De omgeving en de karakters krijgen precies genoeg body om het verhaal te laten schitteren.

    Ga je na het lezen van Een Noorse winternacht de eerdere en volgende boeken van Karen Swan ook lezen?
    Een volgend boek zou ik zeker oppakken als ik het tegenkom. Ik zou er niet voor naar de winkel rennen.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Kom je opmerkelijke citaten tegen, plaats ze op deze plek en vermeld erbij waarom jij ze opmerkelijk vindt.
    Echt opmerkelijke citaten ben ik niet vaak tegengekomen. Wel woorden waarbij ik even moest fronsen. Zoals bijvoorbeeld het woord een gedesemde gezichtsuitdrukking (mijn plakker in het boek is op een of andere manier verloren, het woord stond redelijk aan het eind van het boek). Vaker kwam ik woorden tegen die ik een beetje gezocht vond. De schrijfstijl is over het algemeen heel toegankelijk. Het lijkt echter alsof de auteur (of vertaler) er af en toe een wat duurder woord in heeft willen gooien.

    Ontwikkelt de verhaallijn zich zoals je ook verwacht? De verhaallijn vind ik redelijk voorspelbaar, al bleef bij mij wel lang de vraag met wie Bo uiteindelijk zou eindigen. De spanning over de stalker vond ik te voorspelbaar. Dat was alleen maar een aha-moment toen het duidelijk werd.

    Natuurlijk kunnen spellingfouten en een minder goede zinsopbouw ergeren tijdens het lezen en de aandacht afleiden van het verhaal. Geen bijzonderheden wat fouten betreft, alleen het eerder genoemde verdwaalde chique woord.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    “Dat is nog wel een knoeperd”, was mijn eerste gedachte toen ik het boek uit de enveloppe haalde. De kleuren spreken me aan, het ijzige en donkere blauw dat bij een Noorse winternacht past met het vrolijke rood dat ik dan wel weer bij een blogger vind passen.

    Waarschijnlijk komt het door de associatie met Lucinda Riley (extra benadrukt door de sticker op de cover) dat ik een feelgood roman verwacht. Ook de beschrijving van de auteur bevestigt dit gevoel bij mij. Het fragment op de achterzijde (waar de kleuren mooi zijn doorgevoerd) geeft echter ook een tikje spanning weer.

    Mijn verwachting is weg te kunnen dromen naar een winters Noorwegen. De verwijzing naar Instagram maakt dat ik een dubbel verhaal verwacht, een voor de ogen van de wereld tegenover een privé-verhaal. Ik heb er zin in.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Ook hier is het boek ontvangen. Gisteren afgegeven bij de buren, vandaag bij mij afgeleverd. Ik ga er straks direct in beginnen. Fijn zo voor het weekend.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Spanning: 8 punten, omdat vrijwel elke verhaallijn een kleine thriller op zich was. De hoofdlijn liep door het hele verhaal constant door.

    Plot: 8 punten, hoewel mij al redelijk snel duidelijk was waar de dader gezocht moest worden, bleef toch lang onbekend wie het exact was. Het belangrijkste plot was goed opgebouwd. Alle draadjes kwamen uiteindelijk samen. Ook die in eerste instantie niet afgehecht leken te worden.

    Leesplezier: 8 punten, ik heb weer genoten. Vanaf het begin zat ik in het verhaal. De vele zijpaadjes hebben mij het leesplezier niet ontnomen. Hoogstens was ik af en toe een beetje afgeleid, maar ook deze nevenverhalen bleven boeien.

    Schrijfstijl: 7 punten, omdat er wat mij betreft iets minder mag worden uitgelegd.

    Originaliteit: 8 punten, wie bedenkt nu dat er een misdaad gepleegd wordt door middel van amputaties….

    Psychologie: 8 punten, het motief is goed verwerkt in de uitdieping van de personages. Ook teruglezen klopt het.

    Mijn beoordeling komt gemiddeld uit op een 7,8.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Het plot vind ik weer als vanouds des Melissa’s, hoewel ik op het eind miste dat Sanne in gevaar kwam. Omdat er behoorlijke wat zaken in het boek werden behandeld, eigenlijk heel realistisch volgens mij, want op een niet al te groot bureau zal je als agent/rechercheur je ook met meerdere actuele zaken bezig moeten houden, zijn er meerdere plots in het verhaal. S P O I L E R. Dat zijn korte verhaaltjes die snel tot een eind worden gevoerd. De hoofdplot vond ik goed in elkaar steken. Hoewel niet verwacht dat S P O I L E R zijn, kwam bij mij wel al snel op dat de dader rond de vrienden van Nolan gezocht zou moeten worden.

    Verzwegen trauma heeft constant mijn volle aandacht gehad. Heel knap hoe de auteur dit weet te bewerkstelligen gezien de vele verhaallijnen. Het groot aantal personages bracht mij niet in verwarring. Constant was duidelijk wie wie was. De spanning is heel goed opgebouwd met af en toe een zijpaadje, maar steeds weer terugkerend op de hoofdweg. De schrijfstijl van Melissa Skaye zou ik beeldend (soms moet ik bekennen dat het mij iets te beeldend is bij de gruwelijke delen…) noemen. Je ziet voor je wat er gebeurt. Wellicht dat dit bij mij deste meer overkomt omdat ik de omgeving waarin haar boeken zich afspelen goed ken.

    Ieder boek is natuurlijk uniek, ook al komen bepaalde soorten misdaad/moord vaker voor. Wat de VT-reeks voor mij uniek maakt zijn de gaven van Will. Of je deze nu gelooft of niet, in het verhaal zijn ze heel realistisch neergezet. Ik zie uit naar een volgend deel in de VT-reeks. Wellicht dat Sanne nog eens een uitstapje kan maken naar een andere plaats?

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Zo, het boek is uit!

    Ik ben echt een serielezer. Ik houd ervan om karakters te volgen en te zien groeien. Zo ook Sanne en de mensen om haar heen. Inmiddels heb ik het gevoel dat ik Sanne aardig ken en dus ook weet hoe zij zal reageren. Haar reactie op het gebeuren rondom Will vind ik zo’n voorbeeld. Melissa Skaye heeft haar integriteit de afgelopen boeken dusdanig neergezet dat het niet verbazingwekkend is hoe Sanne nu reageert. Ook de andere karakters zijn bekend, met uitzondering van Will, die heeft mij dit boek toch wel een beetje verbaasd.
    Sanne is dan ook mijn favoriet van deze serie. Haar onzekerheden, haar handelen, alles klopt. Mijn enige angst is dat zij ooit met Luca de “fout” in zal gaan. Dat hoop ik toch niet. Dat zou wat mij betreft toch een beetje karaktermoord zijn.
    Echt veranderen wil ik niets. De auteur heeft de personages zo neergezet dat het verhaal klopt. Alle veranderingen maken dat het verhaal anders zou lopen. Als ik bijvoorbeeld naar hierboven terugverwijs, zou het kunnen dat Sanne een keer uit de band zou springen met Luca…maar of dat het verhaal ten goede komt….

    Melissa Skaye heeft een heel prettige schrijfstijl, toegankelijk met veel ruimte voor alle gebeurtenissen. Als ik dan al een kleine opmerking zou hebben is het dat er soms naar mijn mening iets teveel wordt verklaard. Er zou meer aan de fantasie of kennis van de lezer overgelaten mogen worden.
    Volgende delen in deze serie ga ik zeker lezen. Ik wil weten hoe het met Sanne en Will afloopt. En wat voor akelige gebeurtenissen Melissa nu weer weet te bedenken.

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Dag Melissa,
    Zo leuk dat ik hier mee mag lezen na je boekpresentatie te hebben bijgewoond. Allereerst geniet ik weer erg van de avonturen van Sanne c.s.

    Het antwoord op mijn vraag zal misschien een spoiler kunnen zijn, dus wellicht dat deze pas beantwoord kan worden als het boek bij iedereen hier uit is.

    In het nawoord dank je de Theo van Rijn dat hij Will heeft behoed. Kun je met ons delen wat je eigenlijke bedoelingen met Will waren?

    Fijn weekend!
    Silvia

    sillyruns
    Bijdrager
    Post count: 139

    Het boek is bijna uit. Elke keer als ik het oppak wil ik door blijven lezen. Ik geniet weer volop van de belevenissen van Sanne en de anderen. Ik houd enorm van seriepersonages. Het is inmiddels alsof het bekenden zijn geworden na de vorige boeken uit de VT reeks.

    De spanning is weer zoals je inmiddels kunt verwachten van Melissa Skaye, er gebeurt van alles en niets wordt geschuwd. Opvallend vond ik de terugblik naar het gebeuren in Oostwoud in een van de vorige boeken. De scene die ik toen las (om precies te zijn over de honden) werd nu nog even aangehaald. Ondanks dat ik er weer van moest gruwen, moet ik bekennend dat dat de kracht van deze auteur is.

    Wat me opvalt tijdens het lezen, is dat veel wordt uitgelegd, als voorbeeld kan ik hier noemen fantoompijn. Als lezer ga ik ervan uit dat de meesten op de hoogte zijn wat dit is. Toch wordt dit begrip, wel heel goed verwerkt in het verhaal, nog verklaard. Voor mij is dat overbodig.

    Ik lees snel verder. Ben benieuwd hoe de plot zich ontwikkelt.

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 139)