15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 16)
  • Auteur
    Berichten
  • Cees van Rhienen
    Sleutelbeheerder
    Post count: 1961
    #12971 |

    Vragen ThrillZone leesclub Zondagskind

    Na het lezen

    De inhoud

    1. Wist je voor het lezen al iets over het syndroom van Asperger? Wat is de reden dat je dat al wist?
    2. Hoe vind je dat Judith al haar ervaringen in een ander personage heeft gestopt? Zou je het beter hebben gevonden als ze haar eigen naam had gebruikt?
    3. Heeft de kennis over het syndroom van Asperger en autisme dat in het boek is beschreven, nog toegevoegde waarde voor je? Op welk gebied?

    De auteur

    1. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    2. Wekt het verhaal bij jou onverwachte emoties op? Welke en kun je dat ook verklaren?
    3. Hoe vind je dat Judith in zijn algemeenheid op dit moment om gaat met haar ziekte?
    4. Heb je, door het lezen van Judith’s verhaal, nu een ander beeld van autisten gekregen? Kun je aangeven wat er is veranderd?

    Nu kun je ook je waardering aan het boek geven in het topic Beoordeling

    Wendy van Deurzen
    Bijdrager
    Post count: 20

    De inhoud
    1. Voor het lezen wist ik nog niet concreet iets over Asperger, maar wel over autisme in het algemeen. Dit komt doordat er in mijn omgeving een aantal kinderen met autisme zijn (kinderen van vrienden). Ook heb ik hier al een aantal boeken over gelezen (weliswaar romans).
    2. Op mijn vraag aan Judith waarom ze een ander personage heeft gebruikt, vertelde ze zelf dat ze dit o.a. gedaan heeft om dan ook niet de mensen uit haar omgeving met hun echte naam in het boek te moeten vernoemen. Ik begrijp deze beslissing, en op zich maakt het niet zo veel uit welk personage ze gebruikt, omdat toch duidelijk gesteld wordt dat het haar eigen ervaringen zijn.
    3. Ik vond het heel boeiend om in Jasmijns/Judiths hoofd te kunnen kruipen, omdat je op die manier een veel beter idee krijgt wat er in het hoofd van iemand met Asperger omgaat.

    De auteur
    4. De schrijfstijl van Judith is heel erg toegankelijk, en ze krijgt alles heel mooi verwoord, wat ik knap vind. Dit past absoluut bij het verhaal. Wat ik ook fijn vond, waren de korte hoofdstukjes, omdat ik het gevoel heb dat Judith ook in het dagelijkse leven de dingen meer in hapklare brokjes moet nemen. (maar dat interpreteer ik misschien verkeerd)
    5. Ik had hier geen onverwachte emoties bij, tenzij bewondering voor Judith omdat ze haar verhaal op papier heeft kunnen/willen/durven zetten.
    6. Door het boek krijg je er niet echt zicht op hoe Judith op dit moment met haar autisme omgaat (ik zou het persoonlijk geen ‘ziekte’ noemen…), al is het, zoals gezegd, knap dat hier een boek over geschreven heeft. Dat doet vermoeden dat ze er op de een of andere manier vrede mee heeft genomen, of toch een manier om ermee om te gaan.
    7. Ik heb niet echt een ander beeld van mensen met autisme gekregen, maar het was vooral bevestigend. In Jasmijns/Judiths hoof kunnen kruipen was een voorrecht, en daardoor leer je mensen met autisme sowieso beter kennen.

    Kaatje
    Bijdrager
    Post count: 155

    Voordat ik het boek las, wist ik al het een en ander over het syndroom van Asperger. Dit omdat ik op een middelbare school werk en in het verleden een aantal workshops/cursussen heb gevolgd over o.a. Autisme en wat het inhoudt.
    Ik begrijp dat Judith niet haar eigen naam heeft gebruikt om mensen in haar omgeving ook niet bij naam te moeten noemen. En dat ze Judith geen mooie naam vindt… Ach, whats in a name? Lezers weten dat het een autobiografisch verhaal is; prima!
    Wat betreft de vraag of het toegevoegde waarde heeft voor me, beantwoord ik dit zeker met een Ja. Het maakt me opnieuw bewust dat ik zelf soms iets geduldiger moet zijn als een leerling niet reageert zoals ik verwacht. Ook mijn schoondochter heeft een vorm van Autisme en heeft moeite met ‘sociaal gedrag’. Ik ga haar Zondagskind zeker laten lezen en ben benieuwd welke dingen zij herkent.
    De schrijfstijl van Judith Visser past perfect bij haar verhaal. Ze schrijft goed, punt.
    De emoties die ik voelde tijdens het lezen was de liefde van haar ouders naar Jasmijn toe en het onmeetbare verdriet van Jasmijn toen Senta naar de hondenhemel moest gaan. Ik heb dat laatste stuk met tranen in mijn ogen gelezen; het kwam echt binnen. Twee jaar geleden moesten wij onze geweldig Castor ook naar die hemel laten gaan.
    Ik denk dat Judith nu stukken beter kan omgaan, voorzover je dit kunt beoordelen aan de geposte foto’s e.d. op sociale media. Ze heeft (denk ik) een manier gevonden om een stukje eigen wereld te creëren samen met haar liefdes (man en honden). Dit roept alleen maar veel respect op. Het feit dat Yuriko met haar meegaat, geeft haar rust.
    Het beeld dat ik over Autisme had, is op zich niet veel veranderd. Wel geeft het weer even een bewustvorming.

    wilmsena
    Bijdrager
    Post count: 20

    1: Ja, doordat mijn zoon de aandoening had.
    2: Ik vind het niet slecht dat ze in een andere persoon schrijft. Zo kan ze het goed van zich af schrijven.
    3: Ik weet nu waarom mijn zoon zo vaak migraine had.
    4: Ja, omdat het boek zo toegankelijk en begrijpbaar is voor iedereen.
    5: Mijn zoon was ook zeer gevoelig voor dierenleed. Hij had eens bij het snoeien een nestje met jonge vogels uit een boom laten vallen. Daar was hij heel de dag ziek van.
    6: Doordat ze een gelijkgestemde ziel als vriend heeft, voelt ze zich goed in haar vel. Zo zie je maar: Op elk potje past een deksel.
    7: Ik weet nu dat het niet zielig is dat ze zich vaak afzonderen, maar dat ze zich daarbij juist goed voelen.

    Britt1989
    Bijdrager
    Post count: 87

    De inhoud

    Wist je voor het lezen al iets over het syndroom van Asperger? Wat is de reden dat je dat al wist?
    Ik werk al 10 jaar in de zorg met cliënten met autisme en asperger.

    Hoe vind je dat Judith al haar ervaringen in een ander personage heeft gestopt? Zou je het beter hebben gevonden als ze haar eigen naam had gebruikt?
    Goed, het is denk ik moeilijk om over jezelf te schrijven, doordat je weet dat het over haar zelf gaat of op haar gebaseerd is leest het denk ik wel makkelijker als ze haar eigen naam gebruikt.

    Heeft de kennis over het syndroom van Asperger en autisme dat in het boek is beschreven, nog toegevoegde waarde voor je? Op welk gebied?
    Het is vooral dat ik nu beter kan begrijpen waarom cliënten soms op een bepaalde manier doen of denken. Het is nu meer inzichtelijk hoe ze zich voelen en wat ze meemaken.

    De auteur
    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Het leest makkelijk weg, in een ruk uitgelezen. Het leest heel natuurlijk.

    Wekt het verhaal bij jou onverwachte emoties op? Welke en kun je dat ook verklaren?
    Ik vond het lastig lezen, dat ze zich zo onbegrepen voelt. Het boek is uit een tijd dat autisme nog niet zo bekend was, dus het is frustrerend om te lezen hoe iedereen op haar reageert en doet.

    Hoe vind je dat Judith in zijn algemeenheid op dit moment om gaat met haar ziekte?
    Ik weet niet hoe zij er nu mee omgaat, dus boek zou wel helpen met het leren begrijpen van Asperger.

    Heb je, door het lezen van Judith’s verhaal, nu een ander beeld van autisten gekregen? Kun je aangeven wat er is veranderd?
    Meer begrip voor de gedachten en moeilijke situaties die ze meemaken in het dagelijks leven.

    nathalieb
    Bijdrager
    Post count: 47

    De inhoud

    1: ik wist nog niks over Asperger zelf. Ik heb zelf wel ervaring met een andere vorm van autisme.
    2:Ik vind het goed dat Judith een andere naam gebruikt want over jezelf en je leven schrijven lijkt mij heel confronterend. Ik denk dat het minder confronterend is als zoals nu er een andere naam gebruikt word.
    3: de kennis die ik heb geleerd heeft toegevoegde waarde voor mij want ik herken mijzelf er een beetje in.

    De auteur

    1: ik vind dat de schrijfstijl heel goed bij het verhaal past omdat het makkelijk wegleest en je ondertussen kennis vergaard over Asperger.
    2: het roept de emotie verdriet op omdat ze niet weten hoe ze met haar om moeten gaan en dat is heel verdrietig en frustrerend.
    3: ik weet niet hoe Judith tegenwoordig met haar ziekte omgaat maar ik hoop dat het boek helpt met mensen te laten begrijpen hoe het is om Asperger te hebben en hoe ermee om te gaan.
    4: Ik heb een ander beeld gekregen van mensen met Asperger (ik weet hoe het is om autisme te hebben).

    karanina
    Bijdrager
    Post count: 62

    1. Zoals ik al bij mijn aanmelding had aangegeven heb ik een paar jaar gewerkt met een man die het syndroom van Asperger had. Wat dat voor hem en daarmee ook voor zijn omgeving betekende, wist ik niet. Kort samengevat vond ik het een rare man met hele vreemde gewoontes.
    2. Het moet al heel erg moeilijk zijn geweest om een leven met Asperger aan het papier toe te vertrouwen. Hoewel ik mijn hoofd wist dat Jasmijn en Judith dezelfde personen waren, vond ik dit een prettige oplossing.
    3. Ja absoluut. Ik begrijp nu de worsteling van mijn collega, die duidelijk iedere dag moest vechten om alle prikkels die op hem afkwamen het hoofd te bieden, waarom hij deed wat hij deed. Een stukje zelfbescherming. Ik wilde dat ik dat toen had geweten.

    De auteur

    4. Judith heeft een prettige schrijfstijl.
    5. Onverwachte emoties … ja, na al die jaren toch een gevoel van spijt. Kom ik weer terug op mijn collega. Hij was het doelwit van vele grappen en daar heb ik ook om gelachen. Ik heb nooit het besef gehad dat het kantoorleven een ware hel voor hem moet zijn geweest.
    6. Ik heb Judith een paar weken geleden op een van haar lezingen over Zondagskind gesproken. Zoals zij met Asperger omgaat, vooral nu het voor haar een naam heeft, is fantastisch. De steun van Yuriko die overal mee naartoe gaat, de duidelijke grenzen voor zichzelf, maar ook voor anderen.
    7. Voor het lezen van Zondagskind had ik geen duidelijk beeld van autisme. Mijn kennis en het begrip is er zeker mee gegroeid.

    Alice1812
    Bijdrager
    Post count: 141

    Wist je voor het lezen al iets over het syndroom van Asperger? Wat is de reden dat je dat al wist?
    Ja, mijn zoon heeft een vorm van autisme en ik heb jaren met kinderen met autisme gewerkt. Ook in mijn opleiding heb ik er veel over gelezen
    Hoe vind je dat Judith al haar ervaringen in een ander personage heeft gestopt? Zou je het beter hebben gevonden als ze haar eigen naam had gebruikt?
    Nee, niet perse, het had voor mij als lezer niet zo uitgemaakt terwijl het voor haarzelf misschien wel verschil maakt.
    Heeft de kennis over het syndroom van Asperger en autisme dat in het boek is beschreven, nog toegevoegde waarde voor je? Op welk gebied?
    Wel wat. Veel boeken schrijven óver autisme en meestal zijn ze geschreven door mensen zonder vorm van autisme. Haar manier van schrijven en vooral het schrijven zoals zij het heeft ervaren geeft een nieuwe inkijk. Veel dingen die als ‘buitenstaander’/professional of bv ouder als vreemd worden ervaren of soms zelfs al ‘vast moeilijk of belastend voor het kind’ beschrijft zij als dat het bij haar past, of juist prettig is. Een erg fijn boek om eens op een andere manier naar autisme te kijken.
    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja, ze beschrijft echt haar leven en haar verhaal en je wordt daar, soms letterlijk van dag tot dag in meegenomen.
    Wekt het verhaal bij jou onverwachte emoties op? Welke en kun je dat ook verklaren?
    Wat ik eerder beschreef als ‘inkijk’ van binnenuit. Een soort sympathie voor wat wij soms vreemd vinden en wat meer begrip.
    Hoe vind je dat Judith in zijn algemeenheid op dit moment om gaat met haar ziekte?
    Ik vind het naar dat dit als ziekte wordt benoemd. Mensen met autisme zijn zeker niet ziek! Ik vind dat ze goed omgaat met haar autisme. Ze vind haar wel en weet zich staande te houden in deze voor haar soms ingewikkelde maatschappij door te zoeken wat bij haar past!
    Heb je, door het lezen van Judith’s verhaal, nu een ander beeld van autisten gekregen? Kun je aangeven wat er is veranderd?
    Wat meer begrip voor sommige dingen waarvan we snel geneigd zijn het raar of op zijn minst vreemd te vinden. Én petje af voor haar moeder die zo goed met haar mee ‘beweegt’

    Those who don't believe in magic will never find it.

    Lijda
    Bijdrager
    Post count: 12

    De inhoud:
    1. Ja, ik was voor het lezen van Zondagskind bekend met het syndroom van Asperge. Twee neefjes zijn gediagnosticeerd met een beperking in het autistisch spectrum.
    2. Heel verstandig dat Judith zichzelf een andere naam gegeven heeft. Zo kan ze zich enigszins losmaken van het personage. Als je onder je eigen naam het verhaal gaat schrijven komt het verhaal ineens veel dichterbij.
    3. Voor mij heeft het boek geen nieuwe inzichten verschaft. Het was meer een “feest” van herkenning.

    De auteur:
    4. Ik zou niet weten hoe je het boek anders had moeten schrijven. Het is goed zoals het is.
    5. De scene met het overlijden van haar hond, de komst van de nieuwe hond en de mooie woorden van Nick in het ziekenhuis vind ik heel aangrijpend. Het is allemaal heel mooi en puur omschreven waardoor je het meebeleefd.
    6. Hoe Judith nu met haar beperking omgaat is mij onbekend. Het boek eindigt in 1999 en dat is alweer heel wat jaartjes geleden. Ik denk wel dat ze een hele goede keuze heeft gemaakt om schrijfster te worden.
    7. Ikzelf heb geen ander beeld gekregen van het leven met autisme. Het zou voor bepaalde beroepsgroepen echter wel een goed inzicht kunnen geven over hoe dingen die wij als grapje ervaren zo letterlijk opgenomen kunnen worden. En zo zijn er tientallen dingen die in het boek heel goed omschreven worden.

    ChristineB
    Bijdrager
    Post count: 69

    De inhoud

    Wist je voor het lezen al iets over het syndroom van Asperger? Wat is de reden dat je dat al wist?
    Ik kan iemand met dit syndroom, maar ik ken hem niet zo goed dat ik precies weet wat er mis is. Dat het een vorm van autisme is, wist ik wel.

    Hoe vind je dat Judith al haar ervaringen in een ander personage heeft gestopt? Zou je het beter hebben gevonden als ze haar eigen naam had gebruikt?
    Dit is prima. Hoewel de lezer weet dat het over Judith gaat, stoort het niet dat ze een andere naam gebruikt.

    Heeft de kennis over het syndroom van Asperger en autisme dat in het boek is beschreven, nog toegevoegde waarde voor je? Op welk gebied?
    Begrip is het sleutelwoord hier. Soms kan je denken dat iemand vreemd reageert zonder de reden daarvan te weten. Het heeft me meer inzicht gegeven in de problematiek.

    De auteur
    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    De schrijfstijl past perfect bij het verhaal. Door de woorden die ze gebruikt, kan je je als het ware in haar hoofd nestelen en zelf voelen wat ze meemaakt. Het voelt helemaal niet geforceerd aan.

    Wekt het verhaal bij jou onverwachte emoties op? Welke en kun je dat ook verklaren?
    Vooral het onbegrip van de anderen vond ik zo pakkend. Wat voor haar normaal is, was dit voor anderen niet.

    Hoe vind je dat Judith in zijn algemeenheid op dit moment om gaat met haar ziekte?
    Ik denk dat ze er vrij nuchter over kan oordelen omdat ze perfect weet wat bij haar ziekte hoort. Ik kan er alleen maar respect voor opbrengen.

    Heb je, door het lezen van Judith’s verhaal, nu een ander beeld van autisten gekregen? Kun je aangeven wat er is veranderd?
    Meer begrip en inzicht.

    HarryDresden
    Bijdrager
    Post count: 18

    Wist je voor het lezen al iets over het syndroom van Asperger? Wat is de reden dat je dat al wist?
    Ik had er al wel kennis van, heb mijzelf er over in gelezen toen ik iemand in mijn omgeving tegenkwam met het syndroom van Asperger.
    Hoe vind je dat Judith al haar ervaringen in een ander personage heeft gestopt? Zou je het beter hebben gevonden als ze haar eigen naam had gebruikt?
    Ik snap haar keuze heel goed, zo maak je het ook makkelijker om van ene afstandje te kijken naar wat je hebt meegemaakt. Ik denk dat ik juist het gebruik van Jasmijn beter vind dan wanneer ze het onder haar eigen naam had geschreven.
    Heeft de kennis over het syndroom van Asperger en autisme dat in het boek is beschreven, nog toegevoegde waarde voor je? Op welk gebied?
    Ja, ik kan nog meer begrip opbrengen voor hoe iemand zich moet voelen. Ook herken ik kleine dingen bij mijzelf, en weet ik waar ik op moet letten als mijn eigen kleintje groter wordt om, als het nodig is, op de juiste manier er voor haar te kunnen zijn mocht ik een vermoeden hebben dat er sprake kan zijn van autisme.

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja, het is geschreven vanuit haar gevoel. Op die manier kan je je nog beter inleven in het verhaal.

    Wekt het verhaal bij jou onverwachte emoties op? Welke en kun je dat ook verklaren?
    Vooral zorg over hoe er met Jasmijn omgegaan werd. Dat niemand haar begreep, maar ik voelde ook haar onmacht en uiteindelijk de acceptatie toen ze onderzoek ging laten doen.
    Hoe vind je dat Judith in zijn algemeenheid op dit moment om gaat met haar ziekte?
    Erg goed. Al prefereer ik Asperger niet te zien als ziekte, het is niet iets wat kan genezen, alleen iets waar je mee om kan leren gaan, meer een afwijking. Zelf heb ik ook een afwijking, lichamelijk, waar ik alleen maar mee om kan leren gaan. Niet als een ziekte die kan genezen.
    Heb je, door het lezen van Judith’s verhaal, nu een ander beeld van autisten gekregen? Kun je aangeven wat er is veranderd?
    Alleen maar meer begrip. En ook hoe goed het is om vrienden te hebben die begripvol zijn, je hoeft niet een grote groep vrienden te hebben, in het geval van Jasmijn was één vriendin en haar hondenvriendinnen genoeg. En Nick natuurlijk toen ze daar zelf aan toe was.

    Saskia
    Bijdrager
    Post count: 185

    1. Wist je voor het lezen al iets over het syndroom van Asperger? Wat is de reden dat je dat al wist?
    Ik had een vriend tijdens mijn studie die ook anders was. Toen hij veertig was kwam hij erachter dat hij Asperger had. Toen pas snapte hij waarom hij zo was als hij was. Net als Judith. Ik wist alleen hoe hij was van buiten gezien. Ik vind het een hele verrijking dat ik nu weet wat er binnen in het hoofd gebeurd van iemand die Asperger heeft.
    Verder ken ik nog een vrouw met Asperger. Zij is minder communicatief dan deze vriend. Daardoor is het moeilijker in te schatten wat wel en niet kan.
    Tenslotte heb ik een buurman die , zeker weten , ongediagnosticeerd autistisch is.

    2. Hoe vind je dat Judith al haar ervaringen in een ander personage heeft gestopt? Zou je het beter hebben gevonden als ze haar eigen naam had gebruikt?
    Ik ga ervan uit dat ze het boek niet onder haar eigen naam had kunnen schrijven. Dat zou te dicht bij komen. Ze vind het makkelijker om zich via een alter ego te uiten. Dat blijkt ook uit het verhaal in het boek. Waar zij als receptioniste een rol kan spelen en ook in andere situaties die tactiek probeert toe te passen om “Normale Jasmijn ‘te zijn.

    3. Heeft de kennis over het syndroom van Asperger en autisme dat in het boek is beschreven, nog toegevoegde waarde voor je? Op welk gebied?
    Ik vind het een hele verrijking dat ik nu weet wat er binnen in het hoofd gebeurd van iemand die Asperger heeft. Het is verschrikkelijk als je anders wilt zijn dan degeen die je bent.
    Zelf ben ik ook snel overprikkeld en had ik ook moeite met relaties. Toch is wat er bij mij van binnen gebeurt anders dan wat er met Jasmijn gebeurt. Hoewel er ook overlap is.
    Haar verhaal maakt het makkelijker om te herkennen wat er aan de hand is als ik iemand spreek met autisme zodat ik daar rekening mee kan houden en niet te veel aandring.

    De auteur
    4. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ik vind de schrijfstijl uitstekend. Ik heb de laatste 30 pagina’s tranen met tuiten gehuild uit ontroering. Judith weet me helemaal het verhaal in te trekken met haar schrijfstijl. Ze schrijft in de verleden tijd en wisselt dat wat ze denkt en voelt af met dialogen. Deze afwisseling is evenwichtig en zorgt ervoor dat je geboeid blijft. Alleen maar het gevoelsleven in verleden tijd was lastiger geweest om te volgen. Deze vorm maakte dat het verhaal levendig bleef.

    5. Wekt het verhaal bij jou onverwachte emoties op? Welke en kun je dat ook verklaren?
    Ik was regelmatig ontroerd of had het met Jasmijn te doen. Toch had ik ook momenten dat ik dacht dat ze haar vrijheid misbruikte. Het proefde alsof ze eigenlijk wel wist dat wat ze deed niet in de haak was. Dan bedoel ik niet het spijbelen van school en stage op zich, maar het erover liegen. Tevens had ik bewonder voor haar ouders die haar zo vertrouwden en vrij lieten om haar eigen weg te gaan. Aan de andere kant vroeg ik me ook wel eens af of ze met zoveel vrijheid ook echt geholpen was.
    Het moment dat Senta stierf was voor mij een van de vele huilmomenten in het boek. Ik herken de emoties die Jasmijn had maar al te goed. Vorig jaar moest ik mijn hond laten inslapen en mijn hond was voor mij mijn kind. Niet alleen maar een huisdier. Ik mis ook de structuur en de eenvoudige liefde die hij mij gaf. Hij was mij altijd tot steun. Voor Jasmijn was nog veel moeilijker.
    De laatste dertig pagina’s heb ik tranen met tuiten gehuild. Wat mooi dat al deze mensen haar zo steunden. Wat mooi dat ze haar eigenwijsheid inzette om te genezen. Wat mooi dat ze zulke ouders en grootouders heeft getroffen en dat Nick op haar weg kwam. Dat ze zo’n trouwe vriendin trof die zich niet af liet wijzen.
    En dat Romy op haar weg verscheen.

    6. Hoe vind je dat Judith in zijn algemeenheid op dit moment om gaat met haar ziekte?
    Ik heb gekeken op haar Facebookpagina, en haar website en zie dat ze in de buurt van Rotterdam blijft. Ze heeft haar veiligheid in twee honden, is getrouwd en heeft een solitair beroep. Ze woont niet meer in de drukke stad maar in Rockanje, dicht bij de natuur en heeft zo een leefwereld geschapen waar ze zich veilig voelt en waar ze toch contact met de buitenwereld heeft. Het lijkt erop alsof ze in balans is en goed voor zichzelf zorgt.
    7. Heb je, door het lezen van Judith’s verhaal, nu een ander beeld van autisten gekregen?Kun je aangeven wat er is veranderd?
    Ik snap nu beter hoe ze zich voelen en kan me emotioneel beter inleven. Ik weet het nu meer met mijn gevoel in plaats van grotendeels met mijn hersenen.

    mariskavv
    Bijdrager
    Post count: 62

    De inhoud

    Ik wist niet veel inhoudelijk over het syndroom van Asperger, althans, ik wist dat het een vorm van autisme was, maar wat het echt inhield en hoe iemand dit ervaart, dat wist ik niet. Nu kan ik me daar een betere voorstelling van maken. Het gebruik van een andere naam vind ik niet erg, de ervaring blijft dezelfde. Ik vond het een prachtig boek om te lezen. Ik zag de wereld door de ogen van Jasmijn en heb een beetje kunnen ervaren hoe zij haar jeugd heeft beleefd. Ik vind het knap gedaan, want het is echt geschreven door de ogen van een kind. Of de kennis over het syndroom van Asperger die ik via het boek heb gekregen toegevoegde waarde heeft? Ja zeker, want elke ervaring die je op doet kun je gebruiken in de omgang met mensen. Ik werk in de zorg en kom met veel verschillende mensen in aanraking en dit boek draagt zeker bij aan het beter kunnen inleven in een persoon met dit syndroom of een ander soort autisme.

    De auteur

    De schrijfstijl is mooi, het verhaal beleef je vanuit Jasmijn, dus ja, het past heel erg bij het verhaal. Ik ben gewoon lyrisch enthousiast over dit boek. Het boek wekte zeker emoties op, ik heb het niet droog gehouden, zeker niet tijdens het stukje over het laten inslapen van haar hond Senta. En ook het feit je anders te voelen dan anderen, dat herken ik deels wel.
    Niet in de mate zoals Judith er over schrijft, maar ik heb en voel(de) me ook vaak anders dan anderen, dat komt misschien doordat ik op vrouwen val en me daardoor altijd anders heb gevoeld, zeker in mijn jeugd. Maar die gedachte riep het wel bij me op. Ik vind dat Judith een hele sterke vrouw is, dit verhaal zo beschrijven in dit boek en zo’n openheid geven over je leven en hoe je de wereld hebt beleefd, dat getuigd van durf en moed. Want het is heel persoonlijk. Dat geeft voor mij aan dat ze sterk in haar schoenen staat. Een groot compliment voor haar! Ik ben erg onder de indruk en kan niet eens onder woorden brengen hoe mooi ik het boek vind. Ik vind het jammer dat het uit is. Of ik een ander beeld van autisten heb gekregen? Dat vind ik lastig, de ervaring na het lezen van dit boek zorgt er misschien voor dat ik het iets beter kan begrijpen of me kan inleven.

    MarleenVdb
    Bijdrager
    Post count: 19

    Wist je voor het lezen al iets over het syndroom van Asperger? Wat is de reden dat je dat al wist?
    Professioneel ben ik in contact gekomen met jongeren met autisme. Als schoolmaatschappelijk werker heb ik destijds vooral gewerkt met de ouders. Ik herken de tijdsgeest want in die jaren was er amper sprake van autisme.
    Ondertussen ben ik ook in contact gekomen met organisaties die werken met dieren (paarden en hulphonden) in de benadering van jongeren met autisme.
    En zeer recent is er heel veel sprake van autisme en Asperger (duidingsprogramma’s, krant …)

    Hoe vind je dat Judith al haar ervaringen in een ander personage heeft gestopt? Zou je het beter hebben gevonden als ze haar eigen naam had gebruikt?
    Ik vind het prima dat Judith een andere naam heeft gebruikt om haar levensverhaal te schrijven. Deze naam is ook zorgvuldig gekozen. Niet alleen de initialen maar de bloem en het vogeltje hadden voor mij een symbolische meerwaarde in dit verhaal. Ik denk dat ze op die manier ook meer afstand kon nemen en het verhaal helder schrijven.

    Heeft de kennis over het syndroom van Asperger en autisme dat in het boek is beschreven, nog toegevoegde waarde voor je? Op welk gebied?
    Het syndroom van Asperger en autisme kende ik uiteraard maar de constante concrete beschrijving, de beleving door het kind, door de familie en de omgeving gaven zeker een meerwaarde aan mijn kennis. Het feit dat je mee in het hoofd kruipt van Jasmijn biedt een absolute meerwaarde t.a.v. om het even welk boek m.b.t. autisme.
    Bv ik had soms de neiging om Jasmijn te knuffelen, zo kwetsbaar als ze is, maar ik lees dat ze niet graag heeft dat anderen haar aanraken.
    Ik heb ook het begrip ‘parallelle wereld’ leren kennen als uitweg.

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    De schrijfstijl past perfect bij dit verhaal. In de eerste plaats is het een mooie taal met heel veel beeldspraak wat het verhaal nog versterkt.
    Daarnaast vind ik het anekdotisch vertellen bijzonder boeiend om lezen. Niet alleen de concrete situaties, maar wat er omgaat in dat hoofdje, een zeer verstandig hoofdje dat zo knap de zaken kan analyseren en benoemen.

    Wekt het verhaal bij jou onverwachte emoties op? Welke en kun je dat ook verklaren?
    Geen onverwachte emoties. Ik ben van nature al vlug geëmotioneerd en als ik dat lijden van dit kind zie, zijn de emoties heel dichtbij. Ook t.a.v. die fantastische mama was mijn inleving zeer hoog. Ik heb vooral ook veel warmte ervaren en dat doet deugd. De constante aanwezigheid van Senta en later van andere dieren heeft me ook heel veel deugd gedaan want ikzelf ken het gevoel om getroost te worden door een huisdier.

    Hoe vind je dat Judith in zijn algemeenheid op dit moment omgaat met haar ziekte?
    Op dit moment was duidelijk dat ze het niet als ziekte beschouwde (zie laatste lijnen van het boek bij haar contact met Kristin)
    Als kind denk ik dat ze al te goed weet dat ze anders is vooral omdat ze heel regelmatig verwijst naar de andere Jasmijn. Ze is er zeer bewust mee bezig.

    Heb je, door het lezen van Judith’s verhaal, nu een ander beeld van autisten gekregen? Kun je aangeven wat er is veranderd?
    Niet meteen een ander beeld, maar ik realiseer me des te meer dat autisten overal zijn en veelal onzichtbaar. Dat ze ongewild lawaai en rumoer moeten ondergaan, dat ze geconfronteerd worden met onbegrip in deze al zo onverdraagzame wereld. Vandaar dat inderdaad iedereen dit boek zou moeten lezen!!

    JokedQ
    Bijdrager
    Post count: 8

    Ben niet helemaal een leek op het vlak van autisme dit omdat ik wat mensen in mijn omgeving ken die een vorm van autisme hebben.
    Dat Judith in het boek een ander personage is maakt voor mij voor het verhaal niks uit, ik ken Judith immers persoonlijk ook niet.
    Haar schrijfwijze had op mij het effect dat ik echt in het hoofd van Jasmijn zat en haar ook echt kon begrijpen.

    Vind Jutith’s schrijfstijl erg prettig en heel toegankelijk om te lezen.
    De emoties die ik bij het lezen had had ik ook wel verwacht. Vooral het heengaan van Senta sneed door mijn ziel en vond ik erg heftig om te lezen, dan wel weer prachtig verwoord.

    Hoe Judith nu omgaat met haar “ziekte” kan ik uit dit verhaal niet opmaken.
    Als je interviews met haar ziet of leest en wat ze zelf schrijft en plaatst in de social media lijkt het erop dat ze er erg goed mee om kan gaan.

    Ik heb wel een andere kijk op autisme gekregen. Het echt in Jasmijn’s hoofd kunnen kruipen, het bijna kunnen voelen wat er in haar omgaat en hoe ze daarop reageert geeft mij een andere manier van begrip en begrijpen.

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 16)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.