Home Forums VOLTOOIDE LEESCLUBS NR’S 001 t/m 050 Leesclub 43: Thank You For Your Service Thank you for your service, Na het lezen

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 16)
  • Auteur
    Berichten
  • Cees van Rhienen
    Sleutelbeheerder
    Post count: 1999
    #8627 |

    Het onderdeel Na het lezen is in dit geval beperkt tot 1 deel. Ook wordt het onderdeel Beoordeling geopend.

    De realiteit

    1. Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    2. Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    3. Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?

    De emotie

    1. Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    2. Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    3. Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    4. Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    5. Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    ingebrunn
    Bijdrager
    Post count: 208

    1.Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid? Heb er nooit zo bij stil gestaan. Vaak hoor of lees je wel over de oorlog maar eigenlijk nooit iets over na de oorlog. Vond het heftig om te lezen hoe de blijvende herinnering aan de oorlog hun leven kapot dreigt te maken. Hun thuissituatie is helemaal veranderd en dit geld ook voor de partners.
    2.Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten? Ja. Fitzek heeft de soldaten niet als helden neer gezet. Het verhaal komt voor mij als puur over
    3.Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek? Dit boek zou door iedereen gelezen moeten worden. Niet alleen erg emotioneel maar ook indrukwekkend.

    De emotie
    4.Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen? Ze hebben echt mijn respect verdiend. Normaal sta je er niet zo bij stil maar het heeft me met beide voeten op de grond gezet. Daarom ook vind ik dat dit boek door iedereen gelezen moet worden, want zij verdienen dit.
    5.Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen? Heb geen idee en ik hoor in Nederland ook maar weinig over PTSS maar wellicht is het hier ook aan de orde en ik vind dat deze soldaten/veteranen de hulp nodig hebben die ze verdienen.
    6.Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan? Heb hier geen antwoord op
    7.Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service. LEES HET BOEK want ze verdienen het. Heb er enorme beworndering voor gekregen en niet alleen voor de soldaten. Reken maar dat het voor hun partners en eventuele kinderen ook enorm lastig is en zwaar om te dragen
    8.Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden? Ik hoop dat ze de steun en hulp krijgen die ze verdienen en nodig hebben. Door de instanties maar ook door de omgeving

    Fgoestoh
    Bijdrager
    Post count: 161

    De realiteit

    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Ik vind persoonlijk dat de auteur dit heel goed heeft neergezet. De herkenbaarheid is groot. Je kan je goed in leven in de personages. Het is confronterend om te weten dat er ook in Nederland zoveel leed is achter de voordeuren van misschien wel je buren. Maar ja de vraag is wat kan je doen!

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    Neutraal vind ik het niet. Bepaalde aspecten van het functioneren van het leger worden positief of juist negatief neergezet. Vooral het tekortschieten wordt erg negatief gezet naar mijn mening. Dit is inderdaad vreselijk maar ik kan me ook voorstellen dat men aan de andere zijde ook met hun handen in hun haar zitten.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    Als verslag van onderzoek en gesprekken met betrokkenen is dit een heel mooie weergave. Ik kan dat zeker waarderen. Het is goed begrijpelijk dat het onderzoek een aantal jaren in beslag heeft genomen.

    De emotie

    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    Ja maar dat komt door eigen gezinservaringen.

    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Ja en nee. PTSS kent geen onderscheid naar ras of kleur of afkomst. Maar sommige stukken in het boek zijn echt Amerikaans. Nederland kent veel meer verplichte vrijwilligers dienstplichtigen met deze problemen als het semie beroepsleger van de USA. Deel van de werking van het overheidsorgaan is ook anders. Hoe wel de gefrustreerde aanpak ook wel in Nederland voorkomt.

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    Helaas is het antwoord op beide vragen Ja. Ook Nederlandse veteranen zijn aan de kant gezet, genegeerd, niet gekend of begrepen. Kijk alleen maar naar het recent pas uitgegeven erkenning voor hun bewezen diensten.

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service?
    Neem de veteranen gewoon serieus en laat ze hun verhaal doen als ze er aan toe zijn. Maar ontwijk het onderwerp ook niet. Hoe wel het ondankbare zin is geworden door het boek blijft het waar dat we hun zeer dankbaar mogen zijn voor wat ze voor vrede en veiligheid hebben gedaan voor ons allemaal.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    Ondanks alles en oprecht gemeend Dank voor de inzet die je /jullie hebben gegeven en schroom niet om aan het kloppen als je het nodig hebt en zover bent. Zoals jullie klaar stonden moeten wij ook klaar staan.

    vangrol
    Bijdrager
    Post count: 139

    1. Het is indringend en beklemmend te lezen welke impact de oorlog heeft op soldaten, vooral na hun thuiskomst. Dan pas komt naar boven hoeveel er is blijven hangen en nog verwerkt moet worden en een plekje moet krijgen. En niet alleen de veteranen zelf hebben hieronder te lijden, maar het hele gezin lijdt onder de PTSS.

    2. De verslaggeving doe voor mij neutraal aan, zeker omdat na het lezen van het boek blijkt dat de vertelde verhalen ontstaan zijn na contact met de veteranen zelf.

    3. De journalistieke waarde is groot, het is belangrijk dat er inzicht in en begrip voor deze groep van de bevolking komt en er goede begeleiding komt. Niet alleen een bedankje in de vorm van Thank you for your service!

    4. Mijn mening is niet echt veranderd, ik had er al meer over gelezen.

    5. Hoe de situatie in Nederland precies is, weet ik niet. Daar kan ik dus niet over oordelen.

    6. Gelukkig heb ik in mijn naaste omgeving geen voorbeelden hiervan meegemaakt. Wel regelmatig wat over gelezen.

    7. Het boek moet gelezen worden, er moet begrip en ruimte voor deze mensen zijn. Hun verhaal moet verteld worden.

    8. Fijn dat deze veteranen toestemming hebben gegeven hun verhaal te publiceren. Dat helpt om meer begrip te kweken voor PTSS en de draagwijdte ervan.

    roodkapje
    Bijdrager
    Post count: 243

    De realiteit
    1. Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Schokkend, deels wist ik het wel, maar heel veel ook niet.

    2. Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?

    De verslaggeving is niet neutraal denk ik, het gaat David Finkel ook aan het hard. De schrijnende situaties waarin de soldaten en hun gezinnen in terecht komen.
    De vele vergaderingen en overdadige banketten, wat kost dit wel niet? Ook de “handtekeningen” die de soldaten moeten halen slaat nergens op.

    3. Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?

    Het is van grote journalistieke waarde. Hopelijk wordt het veel gelezen en komt de legertop tot inzichten.

    De emotie
    4. Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?

    Ik had niet echt een mening over veteranen, dus deze vind ik lastig. Ze blijven proberen!

    5. Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Volgens mij niet, daar uitkeringen hier sneller geregeld worden denk ik. Alleen de geestelijke gezondheidszorg kent hier ook vele wachttlijsten en van “herstelprogramma’s heb ik eigenlijk nooit gehoord.

    6. Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    Ik ken wel iemand en deze is meestal stil en teruggetrokken en laat zich ogenschijnlijk niet echt kennen

    7. Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    Voor mij is de belangrijkste boodschap “houdt programma’s zoals Pathway Home in ere, de rest heeft weinig nut en zorg beter voor de nabestaanden. Er is een te groot verschil, de een krijgt een zak met geld en de ander niets.

    8. Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?

    Ik vind het een schande, dat ze zo aan hun lot overgelaten worden.v In geldnood verkeren en dat er onvoldoende goede hulpprogramma’s zijn. Maar ook, dat de thuissituatie in gevaar komt door geldnood, ziekte enz.
    Het Pathway Home programma zou voor iedereen toegankelijk moeten zijn en niet afhankelijk moeten zijn van donaties en ook niet constant bedreigd moeten zijn met sluiting.
    De andere genoemde programma’s geven onvoldoende/slechte begeleiding en zijn veel te kort.
    Elke getraumatiseerde soldaat zou meteen een uitkering moeten hebben, zodat zijn gezin normaal verder kan en hij aan zijn herstel kan werken zonder verdere zorgen.

    maryam
    Bijdrager
    Post count: 259

    De realiteit
    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Ik werd tijdens het lezen verdrietig door het onbegrip, het gemis, de woede en vooral het onvermogen om deze veteranen te helpen.
    Geld, of juist gebrek eraan speelt veel te vaak een rol in de opvang en begeleiding.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    Davis Finkel laat zowel de veteranen en hun families aan het woord, maar ook de legerleiding. Helemaal neutraal zal het niet zijn omdat er een reden is waarom hij dit onderwerp opgepakt heeft. Hij wil de slechte opvang en begeleiding aan de kaak stellen.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    Dat er op deze rauwe, pure manier over dit onderwerp geschreven wordt, zal denk ik in Amerika meer impact hebben als in Nederland. Ik heb het idee dat deze onderwerpen hier makkelijker besproken worden, dan in Amerika.

    De emotie
    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    Ik wist dat sommige het moeilijk hebben, maar niet hoe het echt is om PTSS te hebben, en ook niet hoe een gezin hier onder lijd. Mijn mening zelf is niet veranderd. De meeste zijn in het “avontuur” gestapt zonder te weten wat het met je psyché doet. Maar dat geldt ook voor andere hulpverleners, die tijdens hun werk traumatische ervaringen meemaken.

    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Ik heb het idee dat zeker de laatste jaren meer zorg is voor de veteranen, Nederland heeft natuurlijk ook minder veteranen en in Nederland praten we sneller en makkelijker over gevoelige onderwerpen. In het verleden is er zeker veel te weinig aandacht geweest voor veteranen en oorlogsslachtoffers. Maar dat was ook onwetendheid, “praat er maar niet over, dan is het minder erg”

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    Zelf ken ik geen veteranen, maar wel mensen met PTSS door andere traumatische gebeurtenissen. Hulp is er wel, maar kost veel tijd en energie, ook moet de hulpvraag te vaak vanuit de “patiënt” zelf komen, terwijl die dat niet kan of probleem niet erkent.

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    Dat je niet te snel moet oordelen omdat je nooit het hele verhaal van iemand kent.
    Dat er achter voordeuren veel verborgen leed zit en dat geld geen motief mag zijn om wel/geen hulp te krijgen.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    Dat er meer begrip komt voor PTSS en goede individuele hulpverlening, immers niet iedereen raakt op dezelfde manier gewond, dus de hulpverlening moet per persoon de juiste “cure” vinden. Voor de een zal dat een veteranenhuis zijn met lotgenoten en de ander zal meer behoefte hebben aan individuele begeleiding of een hulphond.

    Bianca0602
    Bijdrager
    Post count: 226

    De realiteit

    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    -Ik vond het boek zowel schokkend als verhelderend. Je hoort alleen verhalen van slachtoffers maar uiteindelijk zijn ook de uitgezonden mensen slachtoffers.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    – Nee, ik heb het gevoel dat dit geen neutrale verslaggeving is. Ik kan niet zeggen waarom niet, volgens mij komt dit vanuit het binnenste van Finkel.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    – De journalistieke waarde is enorm hoog alhoewel ik van mening ben dat het misschien teveel gevoelsmatig geschreven is en niet neutraal.

    De emotie

    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    – Nee, ik heb mezelf nooit echt bezig gehouden met veteranen en hoe zij alles beleven. Ik heb zeer veel respect gekregen en dan niet als dank voor hun “service” maar voor het verrijken van mijn kennis.

    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    – Ik Jan hier niets over zeggen. Ik weet alleen dat ik nog nooit iets heb gehoord over ptts.

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    – Ook hier moet ik een antwoord verschuldigd blijven. Ik ken niemand in mijn omgeving, heb geen voorbeelden niets.

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    – Ik denk dat de belangrijkste boodschap voor mij is dat iedereen meer te weten komt over alle side-effecten van een oorlog. Nu eens niet eenzijdig.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    – Er moet meer aandacht komen voor veteranen en hun gezin. Betere begeleiding en niets, geen enkele zelfmoord, geheim houden. De “buitenwereld” moet weten wat het is om uitgezonden te worden en terug te komen beschadigd zoals de mensen uit dit boek.

    Verder wil ik graag ThrillZone bedanken voor de gelegenheid om dit ingrijpende boek te mogen lezen. Ik ga nu nog een recensie opstellen en plaatsen. Dank jullie wel!

    helderinge
    Bijdrager
    Post count: 247

    De realiteit
    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Ja ik heb die ervaring als veteraan dus ook en wist dus al wel min of meer wat ze doormaken. Die werkelijkheid was mij dus al bekend. Ik vind het wel heel rauw en vol emotie neergezet. Heel mooi gedaan.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    Ik vind het wel een typisch Amerikaanse vertolking. Basic zakelijk en feitelijk neergezet zonder te veel poespas.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    Ik kan alleen maar zeggen dat ik heel erg blij ben dat dit verhaal zo is neergezet. Ik hoop dat het de lezer mee inzicht geeft in het hoe en waarom een percentage veteranen zo word.

    De emotie
    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?

    Ja zeer zeker, maar goed zoals ik al zei: Ik ben zelf veteraan en wist wat collega’s hebben doorgemaakt. 17 jaar heb ik gediend en ook internationaal gewerkt met ook Amerikanen. Ik weet hoe het leeft en eerlijkheid gebied mij ook te zeggen dat de gemiddelde Amerikaan de vlag en zijn land heel trouw is. Meer dan in Nederland. Militair zijn is echt een voorbeeld rol . Als je dan beschadigd terug komt word iemand echt in zijn eer aangetast en komt er een groot gevoel van falen en schaamte mee. heel Amerika heeft respect voor die veteraan en overal in dat land zie je dat ook wel aan de buitenkant. Bijvoorbeeld als je naar seaworld gaat en naar andere shows word er vooraf voor het volkslied gezegd : dank aan de veteranen. Als je boodschappen gaat doen krijg je korting overal op. Bij restaurants staat er een bord in de tuin : we welcome our veterans etc. etc. Alleen er is een schaduwkant. Aan de andere kant namelijk worden diezelfde veteranen niet goed begeleid opgevangen en behandeld. Je raakt je baan kwijt als je niet meer inzetbaar bent. Met alle gevolgen van dien. Er leven honderden veteranen op straat. Er plegen er duizenden zelfmoord.
    Dat is hier niet zo snel denkbaar als je beschadigd bent geraakt door defensie, dat je dus ook nog in de goot beland. Ook al vind ik dat het in Nederland ook nog beter kan hoor.

    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?

    Nou ja niet in die zin dat we helemaal in een gat vallen als je problemen hebt. Er is hier een sociaal medische regeling. We hebben een opvang centrum , revalidatie centrum en een militair ziekenhuis. Kosteloos allemaal. als militair betaal je sowieso geen ziektekosten trouwens. Als je arbeidsongeschikt word val je niet terug in salaris en word je niet direct ontslagen maar kom je onder die regelingen te vallen. Begeleiding en herstel volgt. Dit is de theorie!
    Vaak zie je wel dat vooral bij Ptss geen genezing volgt. Of moeizaam als je al herstelt duurt dat jaren. Terwijl Je als militair maar twee jaar de tijd hebt om te herstellen erna word je wel uitgerangeerd. Met vergoedingen binnen defensie is het nog niet altijd goed geregeld. Er zijn regels maar soms moet je jarenlang aantonen dat de baas je ongeschikt heeft gemaakt voordat je dat krijgt. We kennen allemaal de verhalen van dutchbat drie die nu pas een symbolische erkenning krijgen die in geen velden in vergelijking staat met hun leed. Als je drugs of alcohol problemen krijgt door ptss lig je er sowieso direct uit. Defensie heeft een zero tollerance beleid in die zin. Ze zijn wel bezig met die regels enigszins iets soepeler te maken trouwens.
    Dus in Nederland is er iets meer nazorg alleen zijn we er nog lang niet.

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?

    Die voorbeelden passen niet in dit hokje 😉
    Wat me wel het meest heeft geraakt is dat afgelopen februari een naaste collega van mij zelfmoord heeft gepleegd. Ik heb met haar in Irak gezeten en we wisten wel dat het niet goed met haar ging maar dat ze dit zou doen was niet denkbaar. Ze had juist een nieuwe baan nieuw huis en een leuke vriend leren kennen waar ze mee samenwoonde. Genoeg om voor te leven zou je zeggen. Zij dacht daar anders over.
    Ook een noemenswaardig voorbeeld : Afgelopen juni op veteranen dag raakte het me dat een oud marinier en verzetsstrijder van 92 een maatje weer tegenkwam na meer dan 70 jaar. Tranen van geluk! Ook na de tweede wereldoorlog was er ptss alleen wisten zij toen veel!

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service

    bevestiging! want ik hoop dat die er meer komt. Opmerkingen als , e wist toch waar je aan begon en je bent toch goed betaald. En ook je mist geen been dus mankeer je niks zijn zeer herkenbaar en laat ik wel wezen zeer zeer pijnlijk en respectloos naar de veteranen toe. Ik hoop met het boek maar straks ook met de film die waarschijnlijk een bredere doelgroep zal bereiken erkenning voor al die meiden en jongens die zich ingezet hebben voor ons allemaal.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?

    Ik zette me al in voor deze groep , dat zal ik blijven doen en ik hoop dat meer mensen dat misschien op wat voor manier willen doen. Ook kan het zijn dat mensen nog vragen hebben of meer informatie over dit onderwerp zouden willen zien. Interessant educatie programma is ook veteraan in de klas waarbij veteranen binnen een schoolklas of bedrijf hun verhaal doen.
    Wil je hier meer van weten? kijk eens op http://www.veteraneninstituut.nl en http://www.veteranenloket.nl

    Verder super bedankt dat ik mocht deelnemen.

    Marjo Jacobs
    Bijdrager
    Post count: 267

    De realiteit
    1.Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Ik vond de confrontatie met deze werkelijkheid best wel heftig. PTSS raakt de directe omgeving van de veteraan diep, Men moet sterk in de schoenen staan om niet richting afgrond te belanden als er geen goede psychische begeleiding is.
    2.Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    De essentie van het gebrek aan een gedegen hulpverlening voor PTSS patiënten wordt op een neutrale manier aan de kaak gesteld. Uiteraard is het ook een beetje subjectief weergegeven omdat het de auteur ook zal aangrijpen.
    3.Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    Bijzonder goed. Ik vind dat iedereen op de hoogte zou moeten zijn van de moed en inzet van soldaten en de nasleep en impact die de meegemaakte trauma’s met zich meebrengen voor veteranen en hun dierbaren.

    De emotie
    4.Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    Ik had al veel respect en begrip voor veteranen. Door het lezen van Thank you for your services is mijn waardering nog meer toegenomen.
    5.Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Ik ben alleen op de hoogte van de situatie betreffende veteranen die als asielzoekers in Nederland zijn. Veelal asielzoekers, afkomstig uit Syrië en Irak. PTSS komt bij deze patiëntengroep veel voor. We proberen zoveel als mogelijk een psychisch adaptief zorgprogramma samen te stellen.
    6.Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    In mijn werkomgeving heb ik legio herkenbare voorbeelden. Ik heb het idee dat in Nederland eerder hulp, passend bij de patiënt, ingezet wordt.
    7.Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    Meer bekendheid en aandacht geven aan betrokkenen van doorgemaakte oorlogstrauma’s.
    8.Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    Ik zou het fijn vinden als soldaten die zijn teruggekeerd uit oorlogsgebieden alle mogelijk zorg, steun, respect, aandacht en erkenning krijgen die ze verdienen. Ze hebben immers hun eigen veiligheid, gezin en toekomst op het spel gezet om zich tot dienst van anderen te stellen. Het boek Thank you for your services is echt geweldig en zou eigenlijk door iedereen gelezen moeten worden.

    ChristineB
    Bijdrager
    Post count: 73

    De realiteit

    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Op zijn minst erg heftig. Ik wist dat PTSS bestond maar kende er eigenlijk de gevolgen niet van. Eigenlijk worden ook de nabestaanden en familie hierdoor getroffen, niet alleen de veteraan.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    Het is neutraal in de opsomming van de feiten, maar ik denk wel dat de auteur hier ook sterk bij betrokken was. Volledig neutraal zou ik het dus niet noemen.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    Heel waardevol. Iedereen zou dit boek moeten lezen om te weten hoe de soldaten in de oorlog moesten leven maar ook hoe gebroken en ontwricht ze terug thuis kwamen.

    De emotie

    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    Ik voel nu veel meer mee met deze situatie. Ik had er geen idee van dat de soldaten tijdens de gevechten zo aan elkaar verknocht geraakten en hun strijdmakkers echt als broeders zagen.
    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Hier kan ik geen antwoord op geven omdat ik geen idee heb hoe Vlaanderen of Nederland dit probleem aanpakt. Ik vermoed wel dat het een iets persoonlijker toets heeft en meer is gericht op hulpverlening dan onder het tapijt vegen.

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    Idem als mijn vorig antwoord.

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    Meer begrip en dankbaarheid opbrengen voor diegenen die hun vaderland dienen in soms erbarmelijke omstandigheden. Het is niet gewoon ‘Thank you for your service’ en zie nu maar hoe je verder leeft. De gezinnen worden vaak nog meer of minstens evenveel getroffen door PTSS.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    Laat ons het niet als vanzelfsprekend beschouwen dat soldaten in oorlogsgebieden ons land dienen. Als eenling kan je niet veel meer doen dan begrip opbrengen, maar dat is al een mooi begin.

    Elsa Bakker
    Bijdrager
    Post count: 121

    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    De confrontatie met de werkelijkheid verbaasd mij helemaal niets. Ik kon mij sowieso al niet indenken dat iemand zonder schade, in welke vorm dan ook, terugkeert uit zoiets gruwelijks als een oorlog. Voor mij voelt het dan ook letterlijk als iets gruwelijks en persoonlijk ben ik fel tegen oorlog.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    De verslaggeving komt op mij redelijk neutraal over. In die zin wordt het verhaal van de soldaten om wie het gaat letterlijk vertelt, ook hun beleving van de oorlog op zich en dat zij zelf niet geheel neutraal tegenover hun vijanden staan is logisch. Maar de schrijver vormt zelf geen mening hierin.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    Ik denk wel dat het een hoge journalistieke waarde heeft en dan met name voor Amerika zelf. Geen ophemeling van het soldaten leven maar the real deal. Het boek belicht echt de kant van de terugkerende soldaat en de effecten op diens gezin.

    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    Die is nog hetzelfde alleen meer versterkt in wat ik al dacht. Geen mens kan dit onbeschadigd doen en volhouden.

    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik schrok ervan hoe jong de soldaten zijn als ze uitgezonden worden en hoe weinig ervaring ze hebben. Ik dacht dat dat hier anders is maar durf dat niet met zekerheid te zeggen. Daarnaast speelt geloof en trouwen en dergelijk hier minder een rol dan in Amerika vermoed ik.

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    Nee, ik ken wel een aantal mensen die in het leger gezeten hebben en zij zijn allemaal sterke persoonlijkheden die zeker wel hun moeilijkheden hebben gehad. Maar of dit te wijten is aan hun tijd in het leger kan ik niet zeggen.

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service?
    Dat geen mens het volhoudt om een gedachteloos moordend monster te zijn.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    Ik vind het zeer zeer sneu en ontzettend heftig. Ik vind oorlogen, geweld en al die ellende zo zinloos! Maar helaas is dat the real world.

    honingbol
    Bijdrager
    Post count: 51

    Wat raar, ik weet zeker dat ik van de week mijn antwoorden heb gepost… Toch zie ik ze er niet meer tussenstaan. Apart!

    De realiteit

    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Erg heftig! Het is hartverscheurend om te lezen hoe erg getraumatiseerd deze jongens terug komen van hun missies. En ook diep triest dat ze dan aan hun lot worden overgelaten. Ook voor de vrouwen en kinderen is het vreselijk.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    Deels wel, deels niet. Hij legt erg duidelijk uit wat er speelt in de levens. Maar wel vanuit de soldaten met PTSS. Hoe echt het ook voor hun zelf is, het is niet helemaal neutraal om maar 1 kant aan het woord te laten. En degene van de legerleiding die aan het woord kwam dacht er precies hetzelfde over als de schrijver en de soldaten.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    Het is een boek dat iedereen zou moeten lezen en waar iedereen van af moet weten! Het is een ‘groot’ iets dat speelt in de samenleving en meer mensen zouden daarvan op de hoogte moeten zijn.

    De emotie

    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    Nee, die is niet veranderd. Ik had al veel respect voor ze en dat is hetzelfde gebleven.

    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Dat durf ik echt niet te zeggen. Ik heb geen soldaten of veteranen in mijn directe kring dus ik heb geen idee of er hier wel aan goede nazorg wordt gedaan.

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    Nee

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    Dat er betere nazorg zou moeten komen als jonge jongens en meiden terugkomen uit oorlogsgebieden.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    Ik vind het diep triest dat een groot, welvarend Westers land op deze manier met zijn soldaten en veteranen omgaat. Je zou denken dat er na Vietnam het een en ander veranderd is, maar dat blijkt absoluut niet het geval. Helaas…

    LJ1976
    Bijdrager
    Post count: 61

    Realiteit

    1. Vond het best heftig en schokkend. Je weet dat PTSS bestaat maar dat het zo veel impact heeft op de veteranen zelf én de omgeving vond ik erg confronterend.

    2. De verslaggeving is vrij neutraal. Finkel heeft met deze mensen gesproken en die verhalen omgezet naar een boek.

    3. Vrij groot, het is goed dat er een boek over de gevolgen van PTSS is geschreven. Het is de keiharde realiteit waar deze mensen mee te maken hebben. En waarvan een groot deel van de bevolking geen idee heeft hoe heftig dit kan zijn.

    Emotie

    4. Op zich wel. Ik heb wel meer respect voor ze gekregen omdat de impact van PTSS veel groter is dan ik had gedacht. Ook voor de familie en vrienden om hun heen.

    5. Om eerlijk te zijn heb ik geen idee van de situatie hier in NL. Er wordt weinig kenbaar over gemaakt. Maar ik neem aan dat de situatie van Nederlandse soldaten die uitgezonden worden naar oorlogsgebieden vergelijkbaar is met Amerikaanse soldaten.

    6. Nee ik heb geen mensen in mijn omgeving als voorbeeld. Dus kan geen vergelijk geven op de wijze waarop er mee omgegaan wordt.

    7. De impact van PTSS is zoveel groter dan gedacht, er zit zoveel meer achter. Het wordt naar mijn idee onderschat dus de belangrijkste boodschap is dat hier veel meer aandacht en hulp voor moet komen.

    8. Het raakt me behoorlijk met wat voor problemen soldaten terugkeren of waar ze tegen aan lopen. Het is te hopen dat door boeken zoals dit er meer bekendheid over PTSS komt en er mede daardoor veel meer begrip, steun en hulp voor de soldaten mogelijk wordt gemaakt.

    I'm a bibliophile.... Relax...., it just means I love books!

    kessel45
    Bijdrager
    Post count: 240

    De realiteit

    Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Ja de confrontatie komt hard aan. Heb er al veel van gehoord en gelezen, mede
    omdat een familielid hier ook mee zat, maar die laat niets los van wat er allemaal gespeeld heeft en is m.i. nooit helemaal de oude geworden. Was naar het vroegere Joegoslavië als waarnemer.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    Ik denk, als je over zo een schrijnend onderwerp schrijft, je nooit helemaal neutraal kunt blijven. Als je mensen in een interview hebt gehad dan gaat het aan je hart wat ze allemaal mee hebben gemaakt en is de neutraliteit er niet meer.

    Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?
    De journalistieke waarde staat hoog in aanzien. Hoop dat dit boek door véél mensen gelezen wordt. Bij nieuwe uitzendingen is het te hopen dat de opdrachtgevers zich realiseren dat mensen die terug komen allemaal hulp dienen te krijgen.

    De emotie

    Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?
    Ik wist er al veel van maar is nóg heftiger dan ik dacht.

    Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?
    Zou ik niet kunnen zeggen. Moeilijk over te oordelen.

    Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?
    Ja heb voorbeeld, maar heeft geen hulp gehad bij terugkomst. Nu nog te merken.

    Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service
    Mijn belangrijkste boodschap is, dat alle hoge heren die weer moeten beslissen, eens goed nadenken hoe de opvang nadien moet geschieden en de beloning.

    Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?
    Dat lintje dat ze krijgen doet niets af aan de zaak. Men moet van te voren nadenken of het wel zinvol is om er soldaten naar toe te sturen, want als ze terugkeren is de situatie voor hun persoonlijk nog steeds heftig in de bovenkamer. Sneu om al die mensen nadien te zien stuk gaan. Opvang en begeleiding moet een eerste vereiste worden.

    Tamara
    Bijdrager
    Post count: 23

    De realiteit
    1. Hoe voel je de confrontatie met deze werkelijkheid?
    Denk dat het een heel goed beeld geeft met de werkelijkheid, we staan er niet bij stil dat dit gevolgen zijn die soldaten meemaken.

    1. Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?

    Denk niet echt neutraal, je bekijkt alle kanten van het verhaal

    1. Hoe beoordeel je de journalistieke waarde van dit boek?

    Het heeft een grote waarde, het is belangrijk dat dit ook wordt verteld

    De emotie
    4. Is je mening na het lezen van dit boek nog hetzelfde over veteranen dan voor het lezen?

    Nee ik had er nooit bij stil gestaan dat dit ook gevolgen heeft in het dagelijks leven, trauma’s met zich meebrengt.

    1. Is de situatie in Nederland vergelijkbaar met hetgeen je nu hebt gelezen over Amerikaanse veteranen?

    Hier heb ik niet echt een idee van

    1. Heb je in je omgeving ook herkenbare voorbeelden en wordt hier in Nederland of Vlaanderen op eenzelfde wijze mee omgegaan?

    Neen, geen herkenbaarheid

    1. Wat is voor jou de belangrijkste boodschap met de leeservaring Thank you for your service

    Dat soldaten, veteranen, hun hele leven in het teken staat van hun job. Er wordt te weinig stilgestaan met de gevolgen, trauma’s

    1. Wil je persoonlijk nog iets kwijt over de situatie van terugkerende soldaten uit oorlogsgebieden?

    Ik heb mede door het lezen van dit boek veel respect voor soldaten die alles opofferen om hun land te verdedigen.

    Tamara

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 16)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.