Home Forums VOLLEDIG AFGERONDE LEESCLUBS #2 Leesclub 59: In het veld In het veld, Na het lezen #1

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 15)
  • Auteur
    Berichten
  • Cees van Rhienen
    Sleutelbeheerder
    Post count: 1052
    #11367 |

    Vragen ThrillZone leesclub In het veld

    Na het lezen #1

    Het onderdeel Na het lezen is in 2 delen gesplitst die met een tussenpoos van ongeveer 1 week geopend zullen worden. Hier worden de deelnemers over geïnformeerd. Bij de opening van # 2 wordt ook het onderdeel Beoordeling geopend.

    De karakters

    1. Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    2. Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    3. Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?

    De auteur

    1. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    2. Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?
    Annemie S
    Bijdrager
    Post count: 55

    Na het lezen 1.
    De karakters :
    1. Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?

    Christine in ieder geval wel, zij gaat van een zelfzekere standvastige moeder naar een onzekere verdrietige vrouw die zelfs geen kind meer groot wil brengen. De grond onder haar voeten is dan ook wel verdwenen

    2. heb je een favoriet personage ? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom ?

    Paul is mijn favoriet. Die jongen heeft verschillende trauma’s doorstaan, en toch blijft ie zijn eigen sterk karakter tonen. En dat voor een knaap die in de puberteit moet zitten. Hij blijft het hoofd bieden aan opeenvolgende tegenslagen. Knap !

    3. Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn ?

    Neen dat denk ik niet. Hoewel de auteru in dit verhaal toch veel frustrerende situaties beschijft, vind ik wel dat het plaatje blijft kloppen. Iets er aan veranderen is dus niet nodig.

    De auteurs :

    1. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past ? Zo ja of nee, waarom ?

    Voor een debuut is dit een ijzersterk verhaal. Mocht het enkel een roman betreffen zijn verschillende scenes prachtig verwoord. Mocht het enkel een thriller zijn, zijn er meerdere cliffhangers uitgewerkt aan het einde van verschillende hoofdstukken. Maar het betreft hier een combinatie van roman en thriller in één. Wow wat een knap boekverhaal, ja de schrijfstijl klopt helemaal.

    2.Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl Jesse Loncraine vergelijkbaar?

    Ik kan geen enkele schrijver vinden die te vergelijken is met de schrijfstijl van Jesse. Ik vind zelfs dat deze stijl zo uniek is in zijn soort, dat die dan ook met niemand te vergelijken kan worden.

    roodkapje
    Bijdrager
    Post count: 114

    De karakters
    1. Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe? Christine wordt totaal ontheemd en wil alleen maar weg uit haar omgeving. Pas na de vondst/terugkeer baby komt ze iets bij zinnen en doet haar moeite om deze toch te verzorgen. Door de ontmoeting met Liz verandert ze en als ze uiteindelijk Paul weervindt blijft ze voor hem vechten. Alleen ze is voor altijd veranderd. Paul veranderd van een onzeker kind in een kind met wilskracht om te blijven leven, maar breekt uiteindelijk toch als hij Orin redt en de Generaal vermoordt. Hij moet later alle zeilen bijzetten om “normaal” door het leven te gaan. Orin was egoistisch, maar zet zichzelf op zij om Paul te gaan zoeken, na zijn belofte aan Christine. Alleen van zijn verslaving komt hij niet af. Liz wou in het harnas sterven en heeft getoond, dat haar zoon belangrijk voor haar is en dat ze hem in zijn jeugd heeft verwaarloosd.
    2. Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom? Paul spreekt mij het meeste aan, door zijn wilskracht om te overleven en zijn daadkracht en inzichten.
    3. Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn? Nee, het was goed zo.
    De auteur
    1. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom? De schrijfstijl past bij het verhaal. Inzichten over hoe mensen worden door gebeurtenissen in hun leven komen sterk naar voren. Het verhaal klopte gewoon.
    2. Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar? Ik zou zo niet weten met wie ik Jesse Loncraine zou kunnen vergelijken.

    MarianneIL
    Bijdrager
    Post count: 164

    De karakters

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Ja, eigenlijk alle hoofdpersonen evolueren wel.
    Christine is eerst ontdaan door de gebeurtenissen en kan weinig. Geen hoop meer. Maar later pakt zij haar leven weer op.
    Liz heeft het moeilijk door haar operatie, maar gaar dan toch op zoek naar Orin en is vastbesloten hem te vinden.
    Paul blijft moedig tijdens de periode dat hij in het kamp is, maar als hij vrij is, achterhaalt het trauma hem.
    Orin geeft zich over aan de drugs. Komt daar weer uit en vat moed om naar het kamp op zoek te gaan. Hij probeert Paul te helpen als ze vluchten uit het kamp.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Paul spreekt mij het meeste aan. Wat een moedige jongen!

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Nee, de personen zijn goed neergezet.

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Het is een heel mooie schrijfstijl, je wordt van het begin tot het eind gepakt door het verhaal. Er zijn veel details besproken, maar er is ook genoeg ruimte voor de fantasie van de lezer. De “wrede” stukken worden zo omschreven dat ze duidelijk zijn, maar ze zijn niet te gruwelijk.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?
    Dat zou ik zo niet weten.

    annemarie van weelie
    Bijdrager
    Post count: 42

    De karakters

    1. Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Ik zie dat zowel de moeders als de zonen een ontwikkeling doormaken. Zoon Paul zie je in korte tijd ‘volwassen’ worden en beschadigd raken. Zoon Orin ontwikkelt zich ook naar volwassnheid. Beiden lijsen onder de verschrikkingsn van de oorlog, op een andere manier. Beiden raken beschadigd door wat zij meemaken. Ook bij de moeders zie ik ontwikkeling en een paralel. Beiden laten hun kind op een bepaalde manier in de steek. De moeder van Paul laat haar zoon opgepakt worden zonder hem te helpen en de moeder van Orin laat hem in zijn jeugd alleen vanwege haar werk. Op een bepaald moment is het voor beide jongens traumatisch. Beide moeders lijden onder schuldgevoelens en onder de oorlog.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?

    De moeder van Orin spreekt me het meest aan. Ze worstelt met en in het leven. Heeft moeite met balans passie voor werk en moederschap, worstelt met haar ziekte en haar liefde voor haar zoon die in bepaalde zin onbereikbaar is. Ik vind die onderlaag in het boek (onder het directe verhaal) mooi en geloofwaardig beschreven.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?

    Nee ik vond de karakters geloofwaardig overkomen, kon me met allen wel verbinden in meer en wat mindere mate.

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?

    De stijl past wel, rauw, to the point en weinig poespaa, scherp. De dialogen waren krschtig. Veel meer had het verhaal niet nodig.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?

    Lastig om zo een naam te bedenken. Ik lees vaak boeken met meer omhaal in de teksten, beschrijvender. Dit boek kenmerkt zich door direct taalgebruik en vooral de krachtige gesprekkenweergave. Ik vind het wel een op zichzelf staand en uniek boek, maar oorlog is niet echt mijn genre.

    vangrol
    Bijdrager
    Post count: 77

    Alle karakters evolueren wel. De moeders, Liz en Christine, gaan via een periode van verharding weer meer naar hun gevoel. En beide zoons, Paul en Orin, maken een duidelijke ontwikkeling door. Beiden kennen strijd, in de steek gelaten zijn en toch weer bereid op te komen voor een ander.

    Mijn favoriete personage is Liz, de moeder van Orin. Zij laat heel duidelijk zien dat ze fouten heeft gemaakt in de opvoeding, maar probeert die te herstellen door naar haar zoon op zoek te gaan.

    Ik zou aan geen enkel personage iets willen veranderen, het zijn toch creaties van de auteur.

    De auteur

    De schrijfstijl is soms poëtisch te noemen. Dit vormt een prachtige tegenstelling met het hier en daar rauwe verhaal vol geweld.

    Ik ken zo geen auteur die ik vergelijkbaar vind met Jesse Loncraine. Het boek is zeker geen verhaal zoals zoveel andere.

    leentje
    Bijdrager
    Post count: 49

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    de moeder zijn eerst voel zelfmedelijden je zit ze over gaan naar moeder die hun zonen zullen vinden en reden. ZE zijn vastberaden. De zonen van kinderen zie je ze opgroeien naar volwassen mannen die al heel vlug er alleen voor staan.
    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    de moeder van Daniel Hoe ze blind en slecht de been is en er toch blijf zijn voor haar zoon die niet praat. Hoe moeilijk moet dit niet zijn. veel respect voor haar
    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Niets wie ben ik als lezen die iets wel veranderen aan een boek dat niet van mijn is???

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    de schrijfstijl is fijn om te lezen. het leest heel vlot. en past wel bij het verhaal.
    al duurde het even voor ik in het verhaal zat.

    kareltje
    Bijdrager
    Post count: 205

    De karakters
    Ik zou aan geen van de karakters iets willen veranderen. Ze komen allemaal mooi tot hun recht. M.b.t. Orin had ik eerst iets anders verwacht. Ik had wat moeite met de perioden dat hij zichzelf liet gaan en een paar dagen van de wereld was, maar als ik kijk naar hoe Liz tegen het werk van een oorlogsverslaggever aankijkt, snap ik het wel.

    Orin is een verslaggever die geraakt wordt door Christine, die in het dorp woont dat net is overvallen en waarbij haar man is vermoord en haar zoon Paul is ontvoerd. Christine reageert in eerste instantie afgestompt en probeert zich af te sluiten. Als ze een nieuwe baby op de stoep krijgt doet ze er eerst alles aan om de baby kwijt te raken. Daarna voelt ze zich wel verantwoordelijk voor de baby, maar probeert ze er geen binding mee te krijgen. Orin schrijft het verhaal over Christine. Als Orin een heftig verhaal schrijft, lijkt het alsof hij zich daarna af moet reageren of even niets wil voelen. Hij duikt onder en gebruikt zodanig drugs dat hij een paar dagen van de wereld is. Zijn moeder Liz heeft net een borstamputatie ondergaan, maar omdat ze zich zorgen maakt over Orin en geen vertrouwen heeft in de goede afloop van de kanker in haar lijf, gaat ze naar hem op zoek. Ze realiseert zich dat haar werk altijd op de voorgrond stond en dat Orin het haar terecht kwalijk neemt dat ze hem verwaarloosd heeft. Wel kan Orin bij Tom terecht, zijn stiefvader, die inmiddels met zijn nieuwe partner in rijkdom in Oost-Afrika woont. Ondertussen volgen we Paul. Paul die van zijn vader gehoord heeft dat hij geen vragen moet stellen en moet doen wat zijn ontvoerders willen. Bij het overzwemmen van de rivier drijft hij weg van zijn ontvoerders, waarna hij bij de generaal terecht komt. Hij krijgt een bijzondere positie bij de generaal, die hem tekent, maar hem niet misbruikt zoals de andere kinderen. Paul houdt zijn ogen open en laat zich niet misleiden. Toch leert hij zijn vijanden te doden. Het artikel over Christine brengt een beweging in het land tot stand, die uiteindelijk ook invloed heeft op de ontwikkeling van Christine. De zoektocht naar hun zoon brengt Liz en Christine samen. Het gevaar, waar ook Liz in haar werk naar zoekt, vindt hen.

    Liz spreekt me het meeste aan, niet dat ik haar gedrag goed keur, maar ik bewonder haar doorzettingsvermogen om na de operatie Orin te zoeken, omdat ze hun relatie op een goede manier wil afronden. Ik voel bij haar de gedrevenheid, maar ook iets van berusting als ze het veld weer ingaat. Het veld ingaan betekent het zoeken van spanning, iets fatalistisch en dat terwijl ze niet gelooft dat ze van de kanker gaat genezen.

    De auteur
    Ik vind de schrijfstijl van Jesse heel erg goed. Hij beschrijft goed wat er gebeurt, de omgeving schildert hij duidelijk met zijn woorden, waardoor je het voor je ziet gebeuren. De dialogen zijn niet uitgebreid, waardoor degenen die getraumatiseerd zijn wat verstild lijken. Hij omschrijft de personages heel goed, met elk hun eigen ontwikkeling en eigenschappen.

    Ik weet niet met welke schrijver ik Jesse Loncraine zou kunnen vergelijken. Ik vind een verhaal als dit uniek, dus weet ook niet zo goed in welk genre ik het moet zoeken. Ik ben benieuwd waar deze vraag vandaan komt en of de vraagsteller zelf een schrijver in gedachten heeft……….. 😉

    yv87
    Bijdrager
    Post count: 81

    De karakters

    – Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Ja, vooral beide moeders maken een verandering door. Liz beseft wat ze verkeerd heeft gedaan en wil hier aan werken en Christine veranderd van sterke vrouw in een hoopje.

    – Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Ik vond Tom een mooi karakter. Homo, maar toch nog vol gevoelens (op vriendschappelijke basis) voor zijn exvrouw en haar kind, zijn stiefzoon. Een persoon vol liefde, die klaar staat wanneer het nodig is.

    – Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Niet veranderen, maar zou wel wat meer tekst over Paul gehad willen hebben.

    De auteur

    – Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja. Ondanks dat het begin wat verwarrend is, volgt de logica vanzelf en wordt je meegesleurd in dilemma’s van bepaalde personages.

    – Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?
    Vaak zijn oorlogsromans een stuk gewelddadiger. Er kwamen in het boek zeker wel flarden voorbij, maar nergens voerde het de boventoon en hierdoor is het een boek geworden die vrij uniek is in zijn soort. Zou ook geen vergelijkbare auteur weten.

    EliJos
    Bijdrager
    Post count: 33

    De karakters
    1. Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?

    Ze evolueren zeker door hetgeen wat ze meemaken. Liz die wanneer ze weet dat ze zal sterven moeite gaat doen om het alsnog goed te maken met haar zoon, Orin die aan het eind zijn dealer laat gaan zonder iets te scoren omdat hij een telefoontje van Christine krijgt die in de problemen zit samen met Paul.

    2. Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom
    Ik denk Christine, als moeder zijnde greep haar verhaal mij het meeste aan. Een sterke vrouw die zich niet gauw klein laat krijgen

    3. Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Nee, ik geloof het niet. Het verhaal kwam zo binnen bij mij, vooral door de personages en hoe ze in elkaar zitten.

    De auteur
    1. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?

    Zijn schrijfstijl vind ik heel goed bij dit verhaal passen, soms lijkt het wat van de hak op de tak/ chaotisch maar dat hoort helemaal bij de sfeer van het verhaal.
    2. Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar
    Geen idee…. Er komt zo geen naam in mij op.

    Evy De Brabander
    Bijdrager
    Post count: 172

    De karakters
    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    De karakters zijn allemaal vrij ‘rijk’ aan het begin van het boek. Ik vind niet dat ze echt ontwikkelen, maar je leert ze als lezer wel beter kennen. De enige die echt evolueert is Paul. Hij maakt een traumatische ervaring mee die hij de rest van zijn leven zal meedragen. Aan het begin van het boek is hij een gewoon kind.
    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Liz is mijn favoriete personage. Alhoewel ze erg nuchter en ziek is, wil ze kost wat kost haar zoon vinden. Ze is moedig en slim, maar ook heel eigenwijs. Deze eigenschappen zullen waarschijnlijk vaak haar leven hebben gered.
    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Eigenlijk zou ik Orin minder labiel willen maken. Er voor zorgen dat hij nooit meer drugs neemt. Dan was het boek perfect.

    De auteur
    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ik vind dat de schrijfstijl erg goed bij het verhaal past. Het is beeldend geschreven, ik kon me helemaal inleven, maar er zijn geen uitgebreide (overbodige) beschrijvingen, en daardoor blijft het boek erg vlot lezen. Voor mij is het meer drama dan thriller, en zo komt het ook over door de schrijfstijl. Het voelt erg niet-emotioneel, en dat had makkelijk anders gekund als de schrijfstijl anders was geweest.
    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?
    Dat vind ik altijd moeilijk. Ik heb zelfs niet het gevoel dat ik twee boeken van dezelfde auteur kan vergelijken soms. Ik heb net Zwarte bladzijde van Winnie M. Li gelezen en dat was wel vergelijkbaar, niet-emotioneel.

    MissyP
    Bijdrager
    Post count: 123

    De karakters
    1. Eigenlijk alle karakters evolueren naar mijn gevoel. Vooral Paul die door de omstandigheden gedwongen wordt om snel kind af te zijn. Hoe dapper hij de rivier over wil zwemmen, de Generaal doorziet en Orin redt. Orin was eerst alleen met het verhaal bezig, maar gaat toch op pad om op zijn beurt Paul te gaan helpen, waardoor hij zijn drugsaankoop mis loopt. Hopelijk komt hij nog van de drugs af, maar kan me de wanhoop misschien ook wel voorstellen, hij heeft natuurlijk wel veel meegemaakt en gezien. Christine geeft eerst alle hoop voor Paul op, maar gaat uiteindelijk toch voor hem vechten! Liz blijft de eeuwige journalist, vecht voor haar zoon en is haar roemloze dood in een hospice bespaard gebleven.
    2.Favoriet personage? Hmmm, door hoe goed Jess Loncraine ze heeft beschreven waren ze allemaal favoriet in de passages die over hen gingen: Paul, Orin, Christine en Liz. Jesse heeft ze perfect beschreven, vind ik.
    3. Natuurlijk zou ik niets aan de personages willen veranderen, ik kan en wil niet op de stoel van de auteur gaan zitten.

    De auteur
    1. Past de schrijfstijl bij het verhaal? Tja, hoe Jesse het precies doet weet ik niet, maar hij schrijft heel indringend. Waar het precies in zit, weet ik niet, maar het verhaal pakt je echt en alle hoofdstukken zijn even spannend en aangrijpend, met alle personages leef je intens mee. Dus ja, de schrijfstijl past heel erg bij het verhaal.
    2. Is Jesse Loncraine vergelijkbaar met een bij mij bekende auteur? Nee, wellicht komt dat ook doordat ik normaliter geen oorlogsverhalen lees, maar ik vind de schrijfstijl van Jesse wel uniek. Zo aangrijpend!

    Saskia
    Bijdrager
    Post count: 97

    De karakters

    1. Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Jawel, Christine was vrij passief en accepteerde de dood van haar zoon die nog niet dood was. Maar ze was daarmee ook haar ziel kwijt en haar levensdrift. Door de zorg voor de baby die ze toepasselijk de verlatene heeft genoemd, ( een titel of naam die overigens bij bijna elk personage in dit boek lijkt te passen) herstelt ze langzaam. Zelf zegt ze erover tegen Jero ‘het is de enige remedie tegen het verdriet.
    Liz is egocentrisch en ook altijd zo geweest. Ze blijft in principe grotendeels zo maar ze wil haar excuses aanbieden aan haar zoon. Dat ze altijd zo’n slechte moeder is geweest.
    Orin lijkt op haar , obsessief en verslaafd. Maar hij verandert van journalistieke toeschouwer in iemand die meespeelt. Op het einde werkt hij mee aan de demonstraties tegen de regering over de rebellenaanvallen en de kindsoldaten. Hij is dan ook ontslagen. Of hij dan nog steeds verslaafd is, blijkt niet uit het boek.
    Paul verandert van een 12 jarige gewone jongen in een getraumatiseerde moordenaar die weer een weg terug probeert te vinden in de maatschappij.

    2. Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Nee maar dat heb ik zelden. Ik vind in meerdere personages iets bewonderenswaardigs zitten. Hetgeen me het meest aanspreekt is wanneer personages een groeiend zelfinzicht hebben. Dat is bij Christine en bij Liz zeker het geval.

    3. Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Nee, ik vind het zo goed.

    De auteur

    1. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    De schrijfstijl is indringend. Soms valt deze rauw op je dak door de beschrijvingen van het geweld dat door de afstandelijke manier waarop de hoofdpersonen ermee omgaan nog meer indruk maakt. Het lijkt soms alsof voor hen het geweld en de lijken iets normaals zijn. Aan de andere kant gebruikt de schrijver dichterlijke taal. Er zijn mooie zinnen die je vaak een laagje dieper dan de oppervlakte laten voelen. Bijvoorbeeld p 77 als Christine in de spiegel kijkt na de overval. ‘Haar ziel was veranderd. Zo ziet verdriet eruit’
    Soms ook versterken deze mooie zinnen de gruwelijke werkelijkheid als’ klaprozen op het slagveld’ p127
    Ik vind de schrijfstijl goed passen bij deze roman/thriller waar de tegenstelling tussen leven en overleven een belangrijk thema is.

    2. Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?
    Ik zou het niet weten

    maria
    Bijdrager
    Post count: 184

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    karakter van Paul denk ik. Hij staat nu anders in het leven door wat hij meegemaakt heeft en t.o.v zijn moeder
    karakter van Orin die op het laatst toch zijn moeder anders ziet en Paul probeert te vinden voor Christine.
    Christine en Liz die beiden hun kind in de steek hebben gelaten en ze uiteindelijk willen vinden en beiden denken dat het niet makkelijk zal lukken. Christine wordt gedurende het verhaal sterker, zeker op het einde.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Paul,het kunnen overleven als je aan zo’n generaal wordt blootgesteld en daarna weer verder leven.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Misschien iets meer over Tom

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja, is pakkend geschreven

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?
    Dat heb ik niet. Het is voor mij nog een eigen stijl

    lianeem
    Bijdrager
    Post count: 43

    De karakters

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Ja en nee. Van Paul vind ik het mooi hoe hij van onschuldige jongen verandert in iemand die meedogenloos moet zijn om te overleven. En hoeveel moeite hij heeft om dat weer om te keren.
    Orin vond ik wat dat betreft minder sterk. Vooral al dat drugsgebruik snapte ik niet en dat sprak me niet aan. Het was net of hij in een kringetje bleef ronddraaien zonder echte ontwikkeling. Dat kan natuurlijk bewust zijn, juist door het drugsgebruik. Pas op het eind dacht ik: ‘Gelukkig er gebeurt wat met hem, ondanks wat met zijn moeder gebeurd is komt hij in beweging.’
    Liz vond ik wel weer sterk. Hoewel ik twijfel of iemand in staat is zo kort na de operatie op deze manier te reizen, begreep ik haar verlangen naar een ‘actie’ dood wel. En was het mooi hoe ze naar Orin op zoek ging.
    Christine kwam heel goed uit de verf. Van iemand die een enorm verdriet met zich meedraagt naar een strijder voor de mensen in haar land. Mooi gedaan!

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Nee, ik heb geen favoriet, behalve dat…, nee, ik dacht even dat ik één van hen minder vond qua verhaallijn, maar dat is toch niet zo.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Ik zou Liz minder laten roken en Orin minder drugs laten gebruiken.

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja. Eerst dacht ik dat het een thriller zou zijn, tijdens het lezen vond ik het een roman met een spannende kant. Daarna zag ik dat op de cover met grote letters roman staat (volledig overheen gekeken), en daar kan ik me prima in vinden. Een schrijfstijl zoals Loncraine heeft leent zich uitstekend voor een roman. Prettig ook dat het verhaal niet voortkabbelde, maar juist tempo maakte, terwijl de personages diepgaande aandacht kregen. Mooi gedaan!

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Jesse Loncraine vergelijkbaar?
    Hij roept geen vergelijk met een andere schrijver bij mij op. Sowieso niet qua onderwerp, de boeken die op de cover genoemd staan heb ik niet gelezen, maar ook niet qua schrijfstijl. Wat ik erg goed vond was de aandacht die er was voor zowel de personages als de beschrijving van de omgeving. Het was mooi in balans.

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 15)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.