Home Forums VOLLEDIG AFGERONDE LEESCLUBS #Z-1 Leesclub 42: Meesterdeal Vragen aan Marlen Beek-Visser

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 21)
  • Auteur
    Berichten
  • Cees van Rhienen
    Sleutelbeheerder
    Post count: 732
    #8276 |

    Heb je een vraag voor Marlen Beek-Visser naar aanleiding van Meesterdeal?

    Stel hem hier, Marlen gaat hem zeker voor je beantwoorden

    Vraag en antwoord worden in het verslag van deze leesclub opgenomen

     

    Jacobaan
    Bijdrager
    Post count: 48

    Hallo Marlen,

    Allereerst mijn complimenten voor het boek, ik heb er echt van genoten, alléén veel te kort. Boek is binnen 1,5 dag uitgelezen.

    Hoe presteer je het steeds weer om levensechte ‘personages’ neer te zetten? Hoe ontstaan deze gedurende een voorbereiding op een boek?

    In je nawoord vertel je waar je inspiratie voor dit verhaal vandaan is gekomen. Mijn vraag is nu eigenlijk wat voor research heb je allemaal gedaan om het verhaal feitelijk geloofwaardig te maken?

    Heb je ook slachtoffers, ouders van slachtoffers en daders gesproken?

    Je bent zelf ook moeder van 2 kinderen, kan je jezelf ook in de rol van Bo inleven als jezelf deze situatie als moeder zou overkomen of op welke manier zou jij hier mee omgaan?

    Ben heel benieuwd naar je reactie.

    Fijne dag nog en groetjes
    Jacobaan

    Marlen Beek-Visser
    Bijdrager
    Post count: 8

    Dag Jacobaan,

    Dank je voor je complimenten. Gaaf om te horen dat Meesterdeal je heeft weten te boeien. Hier zijn mijn antwoorden op jouw vragen:

    In de voorbereiding op mijn boek besteed ik niet veel tijd aan het creeren van de personages. Vaak schrijf ik maar enkele kenmerken op in de synopsis, zoals leeftijd en beroep. Terwijl ik schrijf groeien de personages onder mijn typende vingers en kleur ik ze verder in, vooral door wat ze zeggen en doen. Ik houd niet zo van uitgebreide beschrijvingen, dat haalt de vaart uit het verhaal. Grappig detail: toen ik mijn manuscript inleverde bij de redacteur, merkte zij op: hoe ziet Bo er eigenlijk uit? Je hebt nergens iets beschreven over haar. Dat vond ik toch ook wat karig, vandaar dat ik haar ergens blond (of donkerblond?) haar heb gegeven. Natuurlijk komen personages niet uit de lucht vallen en gebruik je bewust of onbewust altijd een mix van karaktereigenschappen van verschillende mensen die je kent.

    Qua research heb ik een journalist gesproken die een uitgebreid artikel in het blad Linda had geschreven over relaties tussen leerlingen en docenten. Ze had de leerlingen op latere leeftijd opgezocht en gevraagd wat die relatie met hen heeft gedaan. Een van die leerlingen, inmiddels een vrouw van eind veertig heb ik persoonlijk gesproken. Ze was nog steeds met haar toenmalige, vijftien jaar oudere docent samen en erg gelukkig.

    Je vraagt wat ik zelf had gedaan in Bo’s plaats. Onze dochter van nu bijna achttien was zestien toen ik Meesterdeal schreef. Ik had het (puber)researchmateriaal voor mijn neus rondlopen, dus dat hielp me om het personage van Eva in te kleuren. Onze dochter is ook iemand die de discussie niet schuwt, maar gelukkig is ze een stuk opener dan Eva. Ze vertelt me ongeveer alles en dat geeft vertrouwen. Ik zou in Bo’s plaats veel meer in gesprek zijn gebleven met Eva. Ik zou haar vragen of ze echt gek was op die docent en haar gevoel erkennen, maar haar tegelijkertijd wijzen op het risico van machtsmisbruik. En ik zou meer optrekken met mijn partner in de eventueel te nemen stappen, hoe lastig dat ook is als je het niet met elkaar eens bent. Of ik direct naar de schoolleiding zou stappen dat vind ik een lastige vraag. Eva werd niet gedwongen door de docent, hoewel ze wel kwetsbaar was. Ik denk dat ik toch eerst die docent zou willen spreken. Ik zou willen weten wat voor man het was en wat zijn drijfveer was (liefde of misbruik). Ik zou hem ook zeggen dat de schoolleiding hiervan op de hoogte gesteld moet worden, omdat het strafbaar is. De manier waarop hij zou reageren, zou bepalend zijn voor eventuele vervolgstappen.

    Annemie S
    Bijdrager
    Post count: 53

    Dag Marlen,
    Wow, wat een verhaal. Het schrijven zit je duidelijk in het bloed! Bedankt dat je dat dan met ons -lezers- wil delen. 😊

    Ik hád een vraagje maar heb daarop het antwoord al gevonden in je nawoord.

    Maar graag misschien toch nog een antwoordje op mijn ander vraagje. Wat ik me afvroeg is waar je je op baseert als je een eigenschap omschrijft van een ‘Borderline’ karakter? Ga je dan als schrijfster ook écht te rade bij mensen die het écht kunnen weten of eerder googlen of medische boeken raadplegen? Zo ook met de aaneengroeiende vingers? Hoe gaat een schrijfster om met psychische of lichamelijke aandoeningen?

    Bedankt,

    Annemie

    Jacobaan
    Bijdrager
    Post count: 48

    Hallo Marlen,

    Dank je wel voor je uitgebreide antwoorden. Het is me helemaal duidelijk geworden.

    En één ding is zeker, ik heb je toegevoegd aan mijn lijstje met favoriete auteurs en ga je boek ‘STEM’ ook zeker nog lezen.

    Natuurlijk ook al je andere boeken die je in de toekomst nog zal gaan schrijven want dat moet je zeker weten blijven doen.

    Groetjes
    Jacobaan

    Marlen Beek-Visser
    Bijdrager
    Post count: 8

    Hoi Annemie,

    Dank je voor je bericht. Graag gedeeld, dit verhaal, en ik ben juist blij dat jullie het willen lezen 🙂

    Wat betreft ziektes en aandoeningen: ik heb in dit geval geput uit eigen ervaring. Iemand in mijn directe omgeving was een Borderliner. Het is inmiddels jaren geleden dat we met elkaar te maken hadden, maar ik had bepaalde gedragingen van haar op mijn netvlies toen ik dit verhaal schreef.
    En die aan elkaar gegroeide vingers is iets wat onze eigen dochter heeft, maar dan aan haar tenen. Mijn man heeft het ook, maar in mindere mate. Ik vond het wel grappig om deze (onschuldige) erfelijke aandoening een belangrijke rol te laten spelen in het verhaal.

    Als ik zou schrijven over een aandoening die ik niet goed ken, zou ik in eerste instantie de benodigde informatie bij elkaar googelen. Na het schrijven van de eerste versie zou ik een belangenvereniging bellen om meer te weten te komen over de ervaringen van patienten met die aandoening en vragen of ik iemand zou mogen benaderen.

    Annemie S
    Bijdrager
    Post count: 53

    Bedankt Marlen, en ik sluit ook aan bij wat Jacobaan meldt : ik wil ‘Stem’ ook lezen 😃.

    nini_ingrid
    Bijdrager
    Post count: 162

    Hallo Marlen, ik heb het boek net uit en het verhaal nam me echt mee maar op het einde vond ik dat er van het goede teveel was. De zelfmoord en dat was dan ineens de vader van Eva, zijn vrouw die zwanger was en dan ook van iemand anders. Al de geheimdoenerij van Adam en dan Bo en Emiel vond ik ook niet realistisch. Vond je het ook niet teveel en waarom er zoveel verschillende verhaallijnen erin? Groetjes Ingrid

    Marlen Beek-Visser
    Bijdrager
    Post count: 8

    Hoi Nini, ik begrijp dat je het wat veel vond. Als schrijver ben je steeds op zoek naar balans: als er in een thriller te weinig gebeurt, zakt het verhaal in en daarmee de aandacht van de lezer, als er te veel ontwikkelingen zijn, kan dat iets doen met de geloofwaardigheid. Mijn doel was om een spannend verhaal te schrijven dat uitnodigt om door te lezen en dat de lezer regelmatig verrast of verbaast.
    Als ik het verhaal nu zou schrijven, had ik de zwangerschap van Stens vrouw achterwege gelaten. Het voegt niet zo veel toe. Maar voor de rest sta ik wel achter de verhaallijn. Dat is natuurlijk persoonlijk, dus ik probeer je hiermee ook niet te overtuigen. Overigens gebeuren er in het echte leven regelmatig bizarre dingen die je niet voor mogelijk houdt.

    Bedankt voor je feedback! Voor mij is het nuttig en leerzaam om te lezen wat ieders leesbeleving is.

    Groet, Marlen

    kareltje
    Bijdrager
    Post count: 140

    Hallo Marlen,
    Ik ben juist gecharmeerd van extra verhaallijnen, mits die goed bij elkaar komen en vind dat je dat goed hebt gedaan. Ik vond het juist spitsvondig dat de vrouw van Sten zwanger was en dat ze een eerdere beller van de hulplijn was. En daarmee loopt er ook voor haar iets “goed” af. Dat hielp mij om het boek goed af te sluiten, want voor de rest van het verhaal lijkt het een goed einde, maar is het dat m.i. ten diepste niet (vanwege spoiler ga ik hier niet verder op in).

    Mag ik je vragen hoe je op een persoon als Emiel komt? Die riep bij mij het meeste op, vandaar.

    Alvast bedankt!
    kareltje

    nini_ingrid
    Bijdrager
    Post count: 162

    Hoi Nini, ik begrijp dat je het wat veel vond. Als schrijver ben je steeds op zoek naar balans: als er in een thriller te weinig gebeurt, zakt het verhaal in en daarmee de aandacht van de lezer, als er te veel ontwikkelingen zijn, kan dat iets doen met de geloofwaardigheid. Mijn doel was om een spannend verhaal te schrijven dat uitnodigt om door te lezen en dat de lezer regelmatig verrast of verbaast.
    Als ik het verhaal nu zou schrijven, had ik de zwangerschap van Stens vrouw achterwege gelaten. Het voegt niet zo veel toe. Maar voor de rest sta ik wel achter de verhaallijn. Dat is natuurlijk persoonlijk, dus ik probeer je hiermee ook niet te overtuigen. Overigens gebeuren er in het echte leven regelmatig bizarre dingen die je niet voor mogelijk houdt.

    Bedankt voor je feedback! Voor mij is het nuttig en leerzaam om te lezen wat ieders leesbeleving is.

    Groet, Marlen

    Bedankt voor het antwoord Marlen en ik ga zeker je andere boek ook lezen en je toekomstige boeken ook want het leest vlot en het is wel origineel vind ik. Groetjes Nini

    Marlen Beek-Visser
    Bijdrager
    Post count: 8

    Hoi Kareltje,

    Fijn om te lezen dat de verhaallijnen in jouw ogen goed bij elkaar komen richting het einde van het boek.
    Ik heb Emiel opgevoerd, omdat het conflict anders te veel binnen het gezin zou blijven hangen. Daarmee zou Meesterdeal in mijn beleving te veel een ‘huis-, tuin- en keukenthriller’ worden. Ik wilde een extra spanningselement inzetten, waarmee ik Bo met nog meer dilemma’s opzadelde. En waarmee ik andersoortige spannende scenes kon schrijven.

    En waar Emiel vandaan komt? Emiel is volledig uit mijn fantasie ontsproten en lijkt dus niet op een bestaande persoon 🙂

    kareltje
    Bijdrager
    Post count: 140

    Hoi Marlen,

    Bedankt voor je antwoord. Ik zou ook niet durven schrijven dat ik een “Emiel” was tegengekomen. Ben blij dat hij fantasie is, al klopt hij qua persoon wel helemaal. En inderdaad, anders was het teveel alleen het gezin geweest.

    Severine
    Bijdrager
    Post count: 70

    Hallo Marlen,

    Ook ik heb van jouw boek genoten en ik ben blij het hier voor ThrillZone te hebben mogen lezen.

    Mijn vraag is hoe je op het idee bent gekomen om donorschap in het verhaal te verwerken.
    Een relatie leerkracht – leerling is al erg, en hier ging het nog een stapje verder.
    Vergde het veel research om de nodige info te bekomen? Ik vond het erg goed in elkaar zitten en het gaf een extra dimensie aan het verhaal.

    Groeten Severine

    Marlen Beek-Visser
    Bijdrager
    Post count: 8

    Hoi Severine,

    Ik had het feit dat Adam niet Eva’s biologische vader was niet van tevoren bedacht. Maar al in een van de eerste scenes, over de moeizaam tot stand gekomen zwangerschap van Bo, rolde dat gegeven al typend op het beeldscherm. Dat gebeurt regelmatig als je schrijft. Je hersenen lijken een eigen leven te leiden en laten brokjes opgeslagen informatie op onverwachte momenten opborrelen.
    Qua research kom je een heel eind via Google, maar ik heb daarnaast contact gehad met het Fiom, onder andere over de DNA Databank. Toen ik het verhaal schreef was die Databank nog niet zo in beeld, maar het laatste half jaar is dit een actueel thema: door de sjoemelzaadaffaires willen veel -inmiddels volwassen- donorkinderen weten wie hun echte vader is. Via de
    Ik heb die nieuwsberichten uiteraard met meer da gemiddelde belangstelling gevolgd.

    Groet, Marlen

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 21)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.