Home Forums Leesclub 53: Deal? Vragen aan Johan Deseyn

12 berichten aan het bekijken - 16 tot 27 (van in totaal 27)
  • Auteur
    Berichten
  • Johan Deseyn
    Bijdrager
    Post count: 33

    Hallo Johan,
    Dit is het eerste boek dat ik van jou lees. Je hebt ervoor gekozen om het verhaal in Amerika te laten afspelen. Is dat met al jouw boeken zo of alleen met Deal? en waarom heb je daarvoor gekozen?

    Hallo Karin, al mijn boeken spelen zich in de VS af, allemaal in dorpen of steden die niet bestaan. Deal? situeert zich in Harronville (dezelfde stad waarin het verhaal van Thanathor zich ontrolt). Dolmen’s Hill (in de roman ‘Dolmen’ bijvoorbeeld) is een dorp dat ik zelf heb ontworpen en getekend (met plan in het boek). Op die manier kan ik schrijven wat ik wil, over wie ik wil en hoe ik dat wil. Ook alle personages zijn imaginaire entiteiten, niet alleen de monsters… Ik doe dit uit een vroegere ervaring, waarbij een belangrijk persoon in mijn omgeving meende dat ik hem in het vizier had genomen door hem als (verderfelijk) hoofdpersoon in een verhaal te plaatsen. Hij was daar volledig van overtuigd en dreigde zelfs met een officiële klacht tegen mij. Ik heb die mens bij mij thuis uitgenodigd, heb bijna twee uur met hem gepraat en uiteindelijk zijn wij als vrienden uit elkaar gegaan. Hij leest nu nog steeds mijn boeken. Maar… vanaf dat ogenblik heb ik mezelf opgelegd dat probleem voor altijd uit de weg te gaan. Ik besloot daarom alles ver van mijn deur plaats te laten vinden. Amerika vond ik bruikbaar. Ik doe natuurlijk de nodige research naar de omgeving van de locatie van mijn fictief dorp. het dorp (of de stad) bestaat niet, maar alles daarrond wel en dat moet kloppen. In Yellowmoon (ook zo’n fictief dorp) had ik Indianen nodig (vind je niet onmiddellijk in België). Ravijnen, canyons, bergketens… locaties waar ik af en toe gebruik van maak. Ik vind het ook leuk om daar te ‘vertoeven’ terwijl ik mijn boeken schrijf. Groetjes.

    Dank voor je uitgebreide antwoord. Ik vroeg me al af waarom het in Amerika plaatsvindt. Zeker omdat het heel Vlaams aandoet met al die uitdrukkingen en woorden die in Nederland niet gangbaar is. Op mij had het wel het effect dat ik het een beetje vreemd vond dat in dit verhaal in Amerika naar bijvoorbeeld flikken werd verwezen, waar ik dan het woord politie had verwacht. Dat gaf wel een dubbele vertaalslag in mijn hoofd, waar ik aan moest wennen. Hoor je dat vaker?

    Hoi Karin, het is de eerste maal dat een van mijn boeken in een leesclub terecht komt waarbij reacties mogelijk zijn. Het is dan ook de eerste maal dat een van mijn titels door Nederlanders wordt gelezen die mij (kunnen) contacteren. En ja, om op jouw vraag te antwoorden: blijkbaar hebben Nederlanders inderdaad vaak problemen met de Vlaams geschreven teksten. Woorden en de opbouw van zinnen waar zij zich niet in thuis voelen. Ik begrijp dat probleemloos, maar ik ben nu eenmaal een Vlaming en een West-Vlaming dan nog. Net boven de Franse grens.

    Johan Deseyn
    Bijdrager
    Post count: 33

    Hey,Johan

    Ik ben heel benieuwd hoe je op z’n verhaal kan komen ivm met fantasie/werkelijkheid. Het is soms toch niet evident om soms het werkelijke met het onwerkelijke te kunnen combineren?

    Hallo Kelly (vermoed ik), mijn boeken situeren zich allemaal op die rand. Ik probeer telkens ‘gewone’ mensen te combineren met het ‘onwerkelijke’. Ik werk daarom graag met eenvoudige mensen. Mensen die hun verleden met zich meesleuren, die een hoop hebben op een goede toekomst en die proberen overeind te blijven in de gruwelijke situatie waarin ze terecht komen. Geen Schwarzeneggers, geen Rambo-toestanden. Geen helden. Gewone mensen die op een gewone manier reageren. Zij bewegen zich in een werkelijke situatie, waarin dan het aspect fantasie wordt aan toegevoegd. Voor de lezer is het dan ook gemakkelijker de reacties van de protagonisten te aanvaarden… en gemakkelijker om hun angsten te begrijpen.
    Het is niet gemakkelijk, maar dat vind ik net boeiend om de twee aspecten te combineren. De werkelijke, herkenbare eenvoud van de mensen, in combinatie met figuren, creaturen en werelden, puur op fantasie gebaseerd. Deal? is dan nog tamelijk rustig wat dat betreft. Ook qua gruwel, zeker in vergelijking met Dolmen, Daemonium, Het Pact of Thanathor bijvoorbeeld.
    Daarom hebben wij ook voor ‘Duistere Thriller’ gekozen. Thriller verwijst naar het aspect van misdaad, doden, politionele toestanden (zaken die we allemaal kennen, het gwone, het herkenbare)… en Duister staat voor de ongekende gruwel, het fantastische, waarin zij terecht komen of waar ze mee te maken krijgen. Ik zou geen ‘gewone’ thriller of politieroman kunnen schrijven. Automatisch openen zich binnenin mijn brein de deuren van de kluizen vol gruwelijkheden. That’s me… that’s who I am…

    Bijzonder dat je dit op deze manier ziet. Ik vind zelf de personages in Deal? minder herkenbaar, juist vanwege het alcoholisme en de zelfkant van de samenleving waarin je ze plaatst. Ze staan daardoor verder van mij af, waardoor het verhaal minder spannend wordt, omdat ik me niet goed in hen kan verplaatsen. De personages zitten overigens wel goed in hun rol, daar gaat het niet om. Ze staan alleen verder van mij af. Ik ben wel benieuwd waarom je in Deal? de keuze gemaakt hebt voor personages die zich door het leven heen moeten ploeteren, zonder geld, zonder huis, zonder werk?

    Hey Kelly, fijne opmerking. Wel, wat volgt klinkt mogelijks vreemd, maar zo is het: ik maak geen keuze. Het verhaal ontwikkelt zich in mijn brein en er bewegen zich figuren in. Het is alsof mijn geestesoog naar een film kijkt. Ik ‘zie’ dus mensen acties ondernemen en gesprekken voeren… en uiteindelijk schrijf ik neer wat ik heb gezien. Cass ‘is’ zo, ik boetseer hem niet, hij ‘is’ gewoon zo, net als de rest van mijn figuren. Ik forceer hen ook niet om anders te zijn (daarom zitten ze goed in hun rol, zoals je omschreef). Dit systeem is niet alleen van toepassing in dit boek. Ideeën komen in soms dromen, ‘s nachts én overdag. Ik laat alles rustig bezinken. Niets construeren, niets plannen… en naarmate de tijd vordert, zie ik flarden van ‘die’ film en bekijk ik wie wat is en wat ze doen, hoe ze handelen, hoe hun relaties zijn. Natuurlijk komt daar dan het technische aspect van het schrijven van een roman bij, maar dat heeft weinig te maken met wie en wat mijn figuren zijn. Het komt jou misschien vreemd over, maar Ashley bijvoorbeeld… zij kijkt op omdat een agent haar iets vraagt. Op die manier komt zij in het boek terecht. Wel, dat beeld ‘zag’ ik. Het was een vrouwelijke agente, Koreaanse van afkomst. Punt uit. Niemand anders.

    lianeem
    Bijdrager
    Post count: 11

    Hoi Johan,
    Fijn dat je zo uitgebreid gereageerd hebt op mijn vragen naar aanleiding van de antwoorden op de vragen van Karin en Kelly. Ik zal nu wel een aparte vraag stellen zonder een quote erin te verwerken.
    Ik herken het bij mezelf, dat karakters er ineens zijn en een eigen leven leiden als je over hen schrijft. Af en toe heel frustrerend omdat ze nooit doen wat ik zeg, maar een ander plan trekken (vaak leuker overigens).
    Nu mijn vraag;
    Dat wegennet dat je beschrijft, waaronder de zwervers een ‘thuis’ hebben, doet ergens een beetje denken aan afbeeldingen in de Storm stripboeken, die ik vroeger las. Herken je dat? En zo nee, waar kwam de inspiratie vandaan?
    Ik neem daarbij aan dat dit gedeelte niet het gedeelte is dat je onderzocht hebt. Of misschien is het dat wel.
    En ben je zelf ook naar Amerika gegaan om de sfeer te proeven voordat je de verhalen schreef?

    Johan Deseyn
    Bijdrager
    Post count: 33

    Hoi Johan,
    Fijn dat je zo uitgebreid gereageerd hebt op mijn vragen naar aanleiding van de antwoorden op de vragen van Karin en Kelly. Ik zal nu wel een aparte vraag stellen zonder een quote erin te verwerken.
    Ik herken het bij mezelf, dat karakters er ineens zijn en een eigen leven leiden als je over hen schrijft. Af en toe heel frustrerend omdat ze nooit doen wat ik zeg, maar een ander plan trekken (vaak leuker overigens).
    Nu mijn vraag;
    Dat wegennet dat je beschrijft, waaronder de zwervers een ‘thuis’ hebben, doet ergens een beetje denken aan afbeeldingen in de Storm stripboeken, die ik vroeger las. Herken je dat? En zo nee, waar kwam de inspiratie vandaan?
    Ik neem daarbij aan dat dit gedeelte niet het gedeelte is dat je onderzocht hebt. Of misschien is het dat wel.
    En ben je zelf ook naar Amerika gegaan om de sfeer te proeven voordat je de verhalen schreef?

    Hey! Ik ben inderdaad in de VS geweest. Een rondrit van drie weken om – zoals je terecht schrijft – de sfeer te proeven. Veel te kort natuurlijk, maar ja… Ooit werkte ik in een grote stad. Daar was een complex van bruggen en daaronder, tussen die gigantische pijlers, stonden inderdaad enkele caravans. Op die plaats leefden effectief mensen. Toen ik daar rondliep – weer om de sfeer op te snuiven – wist ik dat ik die setting ooit wel eens zou gebruiken in een verhaal of boek. Dat werd dan de locatie van ‘Onder De Bruggen’. Ik heb het natuurlijk grootser beschreven en degene die er verbleven, daar heb ik daklozen van gemaakt.

    EdwinB
    Bijdrager
    Post count: 9

    Beste Johan

    Ik herinner me jouw verhalen van lang geleden toen in geabonneerd was op SF-Gids en Cerberus. Ik heb die hier nog op zolder liggen overigens.
    Ik heb een zwak voor kortverhalen. Het is iets heel anders dan een roman, maar goede kortverhalen kunnen mij net zo boeien als een hele roman. Schrijf je die nog? Is daar momenteel nog een markt voor?

    Johan Deseyn
    Bijdrager
    Post count: 33

    Beste Johan

    Ik herinner me jouw verhalen van lang geleden toen in geabonneerd was op SF-Gids en Cerberus. Ik heb die hier nog op zolder liggen overigens.
    Ik heb een zwak voor kortverhalen. Het is iets heel anders dan een roman, maar goede kortverhalen kunnen mij net zo boeien als een hele roman. Schrijf je die nog? Is daar momenteel nog een markt voor?

    Hallo Edwin, dat is nu eens een prettige opmerking die bij mij heel wat nostalgische gevoelens naar boven werkt. Je hebt volledig gelijk. ‘Route 67 en Stevie Nicks’ was het allereerste verhaal dat in januari 1990 in SF-Gids (van Eddy C. Bertin) werd gepubliceerd. Ondertussen zijn er 35 van de 101 titels (Dael? is 101) uitgegeven. Het is inderdaad lang geleden en er is veel gebeurd. Een roman schrijven is volledig anders dan een verhaal neerpennen. Ik ben begonnen met kortverhalen, wat evolueerde naar novelles, om uiteindelijk in romans te eindigen. Ik heb nog tientallen ideeën klaar staan, maar ik denk dat romans altijd voorrang hebben. Vraag me niet waarom, ik weet het niet. Eens ik begin te schrijven… maar ik werk wel mee aan jaarlijkse bundels voor de jeugd. Griezelverhalen. Volgend jaar komt het zevende deel uit.
    Ik heb mijn uitgeefster gesproken over een eventuele uitgave van mijn eerdere verhalen (nog met de typmachine geschreven – niets op PC). Zij meldde echter dat verhalen (behalve voor de jeugd) niet goed verkopen. En dat merk ik ook. Al mijn romans hebben al een tweede of derde druk. De twee verhalenbundels (‘Twijfelzone’ en ‘Acht Jaar Later’) deden het minder goed. Hoofdzakelijk fans die werkelijk ‘alles’ van mij willen lezen zorgen er voor dat zij een exemplaar in handen hebben. Ik vermoed dus dat die oude verhalen (bij mij op de zolder in stoffige fardes en kartonnen dozen) nooit het daglicht zullen zien. Ik ben wel van plan die ooit te herwerken (op PC), maar een officiële uitgifte, ik denk het niet. Die in eigen beheer uitgeven kan natuurlijk altijd, Print on Demand… maar dan sta ik thuis met vijf dozen vol boeken… en ik ben niet de kerel om van deur tot deur te gaan in de hoop dat mensen mijn verhalenbundel aankopen. Daarom vermoed ik ook dat het schrijven van verhalen voor volwassenen voor mij verleden tijd is. Groeten.

    Alex Van Damme
    Bijdrager
    Post count: 19

    Bedoel je Gent, Johan?

    Johan Deseyn
    Bijdrager
    Post count: 33

    Bedoel je Gent, Johan?

    Hey Alex, in de buurt, ja. Niet Gent zelf.

    EdwinB
    Bijdrager
    Post count: 9

    Beste Johan

    Eerst en vooral mijn complimenten voor ‘Deal!’ Ik vind het het beste van jou dat ik tot hiertoe gelezen heb.
    Misschien is het voor de deelnemers interessant om te weten hoe jij zelf naar de feedback in deze leesclub kijkt. Zou je de volgende vragen kunnen beantwoorden?

    1. Heb je de indruk dat de deelnemers begrepen hebben wat je met dit boek probeerde te bereiken?
    2. Zijn er bij de opmerkingen die de deelnemers maakten zaken die je verwonderen, die je niet verwacht had? Liggen de opmerkingen in de lijn van feedback die je elders kreeg? Heb je zelf iets nieuws geleerd over je eigen boek?
    3. Vind je dat er opmerkingen bij waren die onterecht zijn?
    4. Welke adviezen van de deelnemers ga je zeker meenemen naar je volgende boeken?

    Johan Deseyn
    Bijdrager
    Post count: 33

    Beste Johan

    Eerst en vooral mijn complimenten voor ‘Deal!’ Ik vind het het beste van jou dat ik tot hiertoe gelezen heb.
    Misschien is het voor de deelnemers interessant om te weten hoe jij zelf naar de feedback in deze leesclub kijkt. Zou je de volgende vragen kunnen beantwoorden?

    1. Heb je de indruk dat de deelnemers begrepen hebben wat je met dit boek probeerde te bereiken?
    2. Zijn er bij de opmerkingen die de deelnemers maakten zaken die je verwonderen, die je niet verwacht had? Liggen de opmerkingen in de lijn van feedback die je elders kreeg? Heb je zelf iets nieuws geleerd over je eigen boek?
    3. Vind je dat er opmerkingen bij waren die onterecht zijn?
    4. Welke adviezen van de deelnemers ga je zeker meenemen naar je volgende boeken?

    Hey Edwin, bedankt voor de fijne opmerking. Ik ben blij dat Deal? jou heeft kunnen boeien. Wat betreft de vragen die je me gesteld hebt… een boek is wat het is. Door de jaren heen heb ik geleerd en ervaren dat niet iedereen dat genre graag leest. Niet iedereen leest graag horror, politieromans of Fantasy. Hang een schilderij aan de muur. Sommigen staan er met open mond anderhalf uur naar te gapen en anderen zeggen na een oogopslag: ‘maar dat kan ik toch ook!’ en gaan verder. Het gaat over meningen. Iedereen heeft daar recht op. Ik ben blij dat de leesclub het boek verspreid heeft en het aan jullie allemaal heeft aangeboden. Onder jullie zijn er al verschillende meningen. Voor sommigen is het een vlot te lezen boek, voor anderen is het extreem goed en enkelen houden mijn schrijfstijl voor bekeken na dit boek. Als schrijver kan je nooit voor iedereen goed doen. Voor de ene lezer is het niet spannend genoeg, voor de andere te weinig gore, voor de andere net te veel, voor de ene een te voorspelbaar einde, voor de andere moet het bombastischer zijn, de ene heeft liever een diepere psychologische uitbouw van de karakters, de andere heeft liever meer actie…. daarom schrijf ik: het boek is wat het is. Het is aan de lezer om er zijn eigen mening over te vormen, en die hangt af van de ingesteldheid van die lezer. Opmerkingen zeggen meestal iets over de lezer, niet echt over het boek. Daarom zijn ze te verschillend en/of spreken die elkaar zelfs tegen. Hoedanook, ik heb jullie opmerkingen met veel aandacht én appreciatie gelezen. Waarvoor mijn dank.

    maria burger
    Bijdrager
    Post count: 118

    Wat doet Mel op blz 87 als nadat hij weg gaat gelijk een laars tussen de deur komt. Hij Moet dat toch gemerkt hebben. Iemand zo vlak na hem, bij hem. Ik mis hetgeen Mel dan doet.

    Johan Deseyn
    Bijdrager
    Post count: 33

    Wat doet Mel op blz 87 als nadat hij weg gaat gelijk een laars tussen de deur komt. Hij Moet dat toch gemerkt hebben. Iemand zo vlak na hem, bij hem. Ik mis hetgeen Mel dan doet.

    Hey Maria, het kan best zijn dat hij dat heeft gemerkt. Blijkbaar heeft Mel daar dan niet op gereageerd. Hij is gewoon verder gegaan, zich met zijn eigen zaken bemoeiend. Groetjes…

12 berichten aan het bekijken - 16 tot 27 (van in totaal 27)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.