9 berichten aan het bekijken - 1 tot 9 (van in totaal 9)
  • Auteur
    Berichten
  • Cees van Rhienen
    Sleutelbeheerder
    Post count: 662
    #9135 |

    Heb je een vraag voor Gudrun Bongaerts naar aanleiding van Terug naar Hasselt?

    Stel hem hier, Gudrun gaat hem zeker voor je beantwoorden

    Vraag en antwoord worden in het verslag van deze leesclub opgenomen

    Axelle
    Bijdrager
    Post count: 161

    Hoi,

    Ik voel veel emoties bij het lezen van je boek. Is het niet ontzettend zwaar om alles opnieuw op te rakelen of geeft het je eerder een goed gevoel nu je alles heb kunnen neerschrijven?

    Wat was de voornaamste reden om je verhaal te publiceren?

    Stefanie_R1985
    Bijdrager
    Post count: 260

    Je vorige boek, over rouwverwerking, is net zoals dit boek een soort van proces voor jou om dingen te verwerken. Heel erg knap van je, maar is dat niet beangstigend ook? Je geeft jezelf uiteindelijk bloot aan compleet vreemde mensen … Of werkt dit louterend? Is het een aanrader voor anderen?

    Algemener : In welk genre zou je nog een boek willen schrijven?

    Gudrun Bongaerts
    Bijdrager
    Post count: 3

    Dag Axelle en Stefanie,
    ‘Terug naar Hasselt’ is een literaire roman, geen dagboek. Het waarheidsgehalte van het boek is ondergeschikt aan de literaire vorm. Een literaire roman in de ik- persoon gaat altijd over emoties, moet altijd een zekere urgentie van het schrijven uitdrukken, of het verhaal nu volledig fictie (‘verzonnen’) is of niet. Aan dit verhaal uit mijn jeugd heeft een beginnend schrijver als ik een goed houvast; de grote lijnen liggen vast, de details zullen altijd kloppen want zijn authentiek enz… Ook de emoties zijn voor mij als schrijver makkelijker op te roepen dan bij een verzonnen verhaal. Ik stel me inderdaad kwetsbaar op, maar is dat niet überhaupt het geval bij het publiceren van een boek? Ik heb gezien dat bij mijn eerste boek ‘Merel en ik’ de kritiek zonder uitzondering over de vorm ging, nooit heeft iemand kritiek gegeven op mijn persoon, op mijn gedachten of reacties die ik daarin beschrijf. Die kritiek op de vorm kan ook heel hard aankomen, hoor. Een boek schrijven is een heel zwaar proces, het vergt het uiterste van een mens. Als het eindresultaat dan niet gewaardeerd wordt is dat slikken, of het verhaal nu waargebeurd is of niet. (Waarmee ik niet wil zeggen dat jullie niet eerlijk mogen zijn, haha, kritiek is onlosmakelijk verbonden met het vak en dat weet ik als filoloog maar al te goed.) Hoe dan ook, ‘Terug naar Hasselt’ schrijven is het fijnste wat ik in mijn leven al ooit gedaan heb. Het heeft me weer jong doen voelen, heeft me veel inzicht gegeven in mezelf, heeft me hele mooie contacten opgeleverd zoals met familieleden van het personage Serge. Het manuscript waar ik nu aan werk is ook autobiografisch, trouwens. In de toekomst wil ik wel eens proberen om een bildungsroman te schrijven gebaseerd op zuivere fictie. Ik denk dat dat veel moeilijker zal worden, wellicht heb ik er dan ook minder plezier aan. Ik hoop dat ik hiermee jullie vragen heb beantwoord.

    Gudrun Bongaerts

    XKellllllyyyyyy
    Bijdrager
    Post count: 91

    Dir is het eerste boek dat ik van u lees. Soms is het emotioneel. Kan u dat verwerken met het schrijven?

    Boeklovers
    Bijdrager
    Post count: 21

    Hey Gudrun, je leek me in eerste opzicht al een sterke, aangename vrouw maar bij het lezen van Terug naar Hasselt voel ik me nog meer verbonden met je. Als je heel wat meemaakt in je leven, heb je in eerste instantie heel wat om over te schrijven. Maar omdat het dikwijls zoveel is, vraag ik me soms af waar je ergens begint met zo’n verhaal. En zoals je hierboven reeds aanhaalt zal een fictief boek meer moeite en aandacht kosten dan een autobiografisch.
    Een echte vraag heb ik op dit moment nog niet voor je, misschien als het boek uit is wel maar dan kom ik hier zeker op terug.
    Groetjes, Ingrid

    Gudrun Bongaerts
    Bijdrager
    Post count: 3

    Dag Kelly en Ingrid, zoals ik hierboven al beschreef biedt het achterliggende autobiografische verhaal veel houvast bij het schrijven. Ik begin gewoon bij het begin: ‘Het is tien uur ‘s avonds. Ik ben vijftien jaar en loop over de Maastrichterstraat naar huis. Ik hoor voetstappen achter me en kijk om. Serge.’ Na het schrijven van dat eerste hoofdstuk voelde ik me echt terug een beetje verliefd op Serge. (Een schrijver van pure fictie wordt ook verliefd op zijn personages, trouwens.) Het is de bedoeling dat op dat moment de lezer ook een beetje verliefd wordt. 🙂 De boektrailer van ‘Terug naar Hasselt’ beeldt ook enkel deze beginscène uit: dit is de trigger. Vervolgens ga ik stap voor stap verder, chronologisch werk ik het verhaal af. In deel 1 ben ik nog vaak afgeleid door gebeurtenissen in mijn leven nu, ik stel het echte verhaal schrijven, de dieperliggende gevoelens van verdriet en schuld, eigenlijk uit. Pas in deel 2 durf ik me echt bloot stellen, ik heb een soort van moed verzameld door het beschrijven van mijn gelukkige situatie nu. Ik heb geprobeerd om zo authentiek mogelijk dit schrijfproces weer te geven. Er zijn dan ook veel verwijzingen naar het schrijfproces zelf. (Voorbeeld in deel 2: ‘Ik kan dit helemaal alleen. Hier kom ik uit.’) Je mag die verwijzingen letterlijk nemen, het is geen literair trucje.

    Gudrun Bongaerts

    maria burger
    Bijdrager
    Post count: 112

    Hoe vond je man het om al je ontboezemingen te lezen. Ik vind het kanp dat hij dat deed.

    Gudrun Bongaerts
    Bijdrager
    Post count: 3

    Dag Maria, mijn man heeft elke avond, een jaar lang, elk nieuw stukje van het manuscript nagelezen. Hij beschouwt dit in de eerste plaats als een literair werk, focust zich vooral op de vorm. Hij wist van deze gebeurtenissen uit mijn jeugd af, natuurlijk. Hij is mijn grootste fan 🙂

    Gudrun Bongaerts

9 berichten aan het bekijken - 1 tot 9 (van in totaal 9)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.