Home Forums Leesclub 46: Terug naar Hasselt Terug naar Hasselt, Na het lezen

5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)
  • Auteur
    Berichten
  • Cees van Rhienen
    Sleutelbeheerder
    Post count: 580
    #9137 |

    Vragen ThrillZone leesclub Terug naar Hasselt 

    Na het lezen

    Het onderdeel Na het lezen is in dit geval beperkt tot 1 deel. Hier worden de deelnemers over geïnformeerd. Bij de opening van dit onderdeel wordt ook het onderdeel Beoordeling geopend.

    De realiteit

    1. Hoe voel je de confrontatie met de werkelijkheid van de jeugd van Gudrun?
    2. Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    3. De auteur vertelt niet alleen het verleden, ze combineert dit met de tijdzone waarin ze Terug naar Hasselt Hoe ervaar je dat?

    De emotie

    1. Kon je meegaan met de gedachten van Gudrun als tiener en raakte je betrokken bij haar belevingen?
    2. Had dit in jouw jeugd ook kunnen gebeuren en zo ja, zou je dan op eenzelfde manier gereageerd hebben? Of heb je een soortgelijke ervaring?
    3. Kun je deze vriendschap die je in het verhaal ziet, als echte vriendschap beschouwen? Waarom vind je dat?
    4. Trek je uit dit verhaal voor jezelf nog lering uit? Zo ja, mogen wij dat van je weten?

    Vragen waarop de auteur graag een antwoord van je wilt..

    1. Heb ik te snel aangegeven dat de jongens jong zullen sterven of geeft dat juist een reden om verder te lezen en er achter te komen hoe dat gebeurd is?
    2. Ben ik te weinig uitleggerig, gaat het verhaal te snel vooruit?
    3. Gebruik ik teveel moeilijk woorden?
    4. Zijn er teveel stukken over mijn kinderen/ mijn huidige gezin? Hebben die stukken een functie voor je?
    5. Blijft de lezer nog met vragen zitten? Zo ja, vind je dat vervelend?
    6. Ik oordeel niet over de daden van de personages, geeft dat je als lezer voldoende kans om zelf te oordelen of laat ik je als lezer daarin te zeer alleen?
    7. Vind je dit eerder een boek voor de vrouwelijke lezer dan de mannelijke? Waarom?
    Axelle
    Bijdrager
    Post count: 136

    De realiteit

    Hoe voel je de confrontatie met de werkelijkheid van de jeugd van Gudrun?

    Het is vrij duidelijk dat ze het er nog steeds moeilijk mee heeft. Ik krijg het gevoel dat ze het heel erg vindt dat ze niet tot Serge kon doordringen om met hem een leven op te bouwen.

    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?

    Ik vind het vaak vrij koel en zakelijk neergezet maar ik denk dat het komt omdat het nog te pijnlijk is voor de auteur en ze zich op deze manier kan beschermen door afstand te houden, het te bekijken alsof ze het verhaal van iemand anders neerschrijft.

    De auteur vertelt niet alleen het verleden, ze combineert dit met de tijdzone waarin ze Terug naar Hasselt Hoe ervaar je dat?

    Ik vond het soms verwarrend. Werken met verschillende lettertypes had het duidelijker gemaakt. Ze maakt soms ook een sprong in de toekomst en werkt er dan pas naartoe. Ik had het liever gehad dat ze het verhaal chronologisch had verteld.

    De emotie

    Kon je meegaan met de gedachten van Gudrun als tiener en raakte je betrokken bij haar belevingen?

    Ik kon heel goed snappen dat ze eerder aangetrokken werd door de ietwat rebelse jongen en toch moet settelen voor de bravere. Alhoewel het duidelijk is dat haar hart bij Serge blijft en ook Tom voelt dat want hij wil graag op Serge gaan lijken.

    Had dit in jouw jeugd ook kunnen gebeuren en zo ja, zou je dan op eenzelfde manier gereageerd hebben? Of heb je een soortgelijke ervaring?

    Mijn jeugd speelde zich min of meer in dezelfde periode af, dus dat kan ik herkennen. Ik denk dat het verschil er vooral in lag dat ik nooit te maken hebt gehad met jongens die manisch-depressief waren. Dat drukt sowieso een grote stempel op relaties onderling.

    Kun je deze vriendschap die je in het verhaal ziet, als echte vriendschap beschouwen? Waarom vind je dat?

    De vriendschap was zeker echt anders blijf je, ondanks alles, geen contact houden met elkaar. Eens gebroken, altijd gebroken dan.

    Trek je uit dit verhaal voor jezelf nog lering uit? Zo ja, mogen wij dat van je weten?

    Een lering is misschien veel gezegd maar het is duidelijk dat mensen met deze aandoening niet echt geholpen kunnen worden. Ze gaan de volle 100% of het nu in hun euforie is of in hun depressie. Misschien om jezelf te beschermen, hen gewoon loslaten hoeveel dit ook van je vergt en hen vergeten ga je nooit.

    Vragen waarop de auteur graag een antwoord van je wilt..

    Heb ik te snel aangegeven dat de jongens jong zullen sterven of geeft dat juist een reden om verder te lezen en er achter te komen hoe dat gebeurd is?

    Voor mij is het al duidelijk van op de achterflap dat ze jong zullen sterven vermits het over gebeurtenissen uit je jeugd gaan. Heeft me dat gestoord? Nee, ik bleef benieuwd om te weten wat er gebeurd was.

    Ben ik te weinig uitleggerig, gaat het verhaal te snel vooruit?

    Het is niet altijd even duidelijk wat er juist bedoeld wordt omdat er nogal veel sprongen zijn. Dat komt, denk ik, omdat je uit je geheugen moet putten en misschien zijn dit zinnen of gesprekken die harder blijven hangen zijn bij jou. De essentie komt wel naar voor.

    Gebruik ik teveel moeilijk woorden?

    Voor mij niet, maar ik denk vb aan het woord ‘décapotable’. Ik weet niet of dat duidelijk is voor iedereen.

    Zijn er teveel stukken over mijn kinderen/ mijn huidige gezin? Hebben die stukken een functie voor je?

    Nee, niet teveel want je vergelijk jezelf en je gezin van toen met dat van nu. Wat mij wel stoorde, was dat je je zoon, dochter, man, … geen naam geeft. Het mocht gerust een fictieve, maar nu komt het nogal afstandelijk over.

    Blijft de lezer nog met vragen zitten? Zo ja, vind je dat vervelend?

    Ja, er blijven nog vragen, maar het is jouw verhaal. Misschien zijn er dingen die je liever niet met ons deelt of die je ergens ver hebt weggestopt in je geheugen omdat ze te pijnlijk zijn. In dit geval stoort het me niet. In een fictie verhaal zou het dat wel doen.

    Ik oordeel niet over de daden van de personages, geeft dat je als lezer voldoende kans om zelf te oordelen of laat ik je als lezer daarin te zeer alleen?

    Je geeft mee hoe jij tegenover hen staat/stond, maar je verplicht de lezer niet om hetzelfde te voelen. Mensen gaan hetzelfde voelen of misschien ook niet. Die vrijheid is er zeker.

    Vind je dit eerder een boek voor de vrouwelijke lezer dan de mannelijke? Waarom?

    Ik denk dat het voor beide kan. Net zoals in ieder boek zal iedere lezer een favoriete personage hebben en daar het meeste mee meeleven. Mannen en vrouwen kunnen even emotioneel zijn.

    Stefanie_R1985
    Bijdrager
    Post count: 252

    De realiteit
    1. Hoe voel je de confrontatie met de werkelijkheid van de jeugd van Gudrun?
    Nogal chaotisch, het springt soms van hier naar daar, niet alleen qua heden en verleden, maar ook in het verleden. Dat komt omdat het voor haar nog moeilijk en zwaar is. Ze vindt het nog steeds erg dat ze Serge nooit echt heeft kunnen bereiken en dat komt sterk naar voren.
    2. Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    Er zit een afstand in wat er geschreven staat en wat er gebeurde. Je merkt dat de auteur een muurtje rond zich heen heeft nog, omdat het een zeer grote impact had op haar.
    3. De auteur vertelt niet alleen het verleden, ze combineert dit met de tijdzone waarin ze Terug naar Hasselt Hoe ervaar je dat?
    Verwarrend … Het springt van de hak op de tak, dit zonder duidelijk aangeven in de tekst.

    De emotie
    4. Kon je meegaan met de gedachten van Gudrun als tiener en raakte je betrokken bij haar belevingen?
    Zeer zeker, want een rebel, iemand die je aanzet om toch wat anders te zijn of zelf anders is trekt aan. Het stoot te gelijk af, waardoor je voor de zekerheid ook gaat. Het is iets wat je als tiener meemaakt, omdat je zoekende bent en ook kind van je tijd.
    5. Had dit in jouw jeugd ook kunnen gebeuren en zo ja, zou je dan op eenzelfde manier gereageerd hebben? Of heb je een soortgelijke ervaring?
    Ik ben van de jaren ’90 als tiener, maar ik herken het wel. Bij ons was het meer homo zijn en daar voor durven uitkomen. Althans zo beleefde ik het …
    Ik had toen ook een vriend met een moeder die manisch-depressief is, nog steeds trouwens, en contact hebben met zo iemand is een rollercoaster. Niet makkelijk om daar zo mee om te gaan zoals zij deed.
    6. Kun je deze vriendschap die je in het verhaal ziet, als echte vriendschap beschouwen? Waarom vind je dat?
    Ja, anders haal je het deksel niet af van die put vol emoties, doe je jezelf de pijn van herbeleven niet aan en probeer je hen niet te vereeuwigen in een boek.
    7. Trek je uit dit verhaal voor jezelf nog lering uit? Zo ja, mogen wij dat van je weten?
    Moeilijke vraag … Dat sommige mensen niet geholpen kunnen worden, niet omdat ze dat niet willen, maar omdat ze het niet kunnen. Ze kunnen zich niet vasthouden aan je reddingsboei en dat is moeilijk, vooral voor jou. Soms kun je alleen maar loslaten.

    Vragen waarop de auteur graag een antwoord van je wilt..
    8. Heb ik te snel aangegeven dat de jongens jong zullen sterven of geeft dat juist een reden om verder te lezen en er achter te komen hoe dat gebeurd is?
    Voor mij was het sowieso een kroniek van een aangekondigde dood, dus nee. Het was immers niet meteen duidelijk hoe of waarom en dat laat je verder lezen.
    9. Ben ik te weinig uitleggerig, gaat het verhaal te snel vooruit?
    Ik vind het vooral nogal van hier naar daar springen, maar dat is omdat jij moet herinneringen naar boven halen en soms gaat dat makkelijk en soms moeilijk, omdat je jezelf wil beschermen. Wat je mee wil geven aan de lezers is wel duidelijk.
    10. Gebruik ik teveel moeilijk woorden?
    Voor mij niet, juist die 2 zinnen in je dialect zijn misschien niet duidelijk voor iedereen.
    11. Zijn er teveel stukken over mijn kinderen/ mijn huidige gezin? Hebben die stukken een functie voor je?
    Die stukken horen bij je verhaal en hoe het nu werd gevormd ergens door je verleden, maar je had hen beter een (fictieve) naam gegeven ipv ‘mijn man’, ‘mijn zoon’, …
    12. Blijft de lezer nog met vragen zitten? Zo ja, vind je dat vervelend?
    Ja, er zijn nog vragen, maar dat is oké. Jij, als auteur, hebt er ook nog genoeg en die antwoorden komen er misschien ook nooit meer en dat is normaal. Dat is de realiteit!
    13. Ik oordeel niet over de daden van de personages, geeft dat je als lezer voldoende kans om zelf te oordelen of laat ik je als lezer daarin te zeer alleen?
    Je laat zien wat je voor hen voelt toen en nu, maar je geeft ons voldoende kans om zelf onze mening te vormen en mee te voelen.
    14. Vind je dit eerder een boek voor de vrouwelijke lezer dan de mannelijke? Waarom?
    Ik vind meer voor vrouwelijke lezers, omdat het boek vanuit jouw standpunt is geschreven en wij daar meer kunnen op aansluiten.

    Weert
    Bijdrager
    Post count: 81

    De realiteit

    Hoe voel je de confrontatie met de werkelijkheid van de jeugd van Gudrun?
    Een beetje van de hak op de tak soms, maar waarschijnlijk zijn dat de gedachten (geweest) van Gudrun tijdens het herinneren en schrijven.
    Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten?
    De verslaggeving vind ik tamelijk afstandelijk, alsof de schrijfster naar de gebeurtenissen kijkt.
    De auteur vertelt niet alleen het verleden, ze combineert dit met de tijdzone waarin ze Terug naar Hasselt Hoe ervaar je dat?
    Prima gedaan, zo is goed te volgen hoe ze nu leeft en er nu in staat.
    De emotie
    Goed beschreven waarom ze zich vooral tot Serge aangetrokken voelt.

    Kon je meegaan met de gedachten van Gudrun als tiener en raakte je betrokken bij haar belevingen?
    Ja, daar kon ik goed in meegaan. Tieners voelen zich over het algemeen aangetrokken tot rebels gedrag, dat hoort bij de leeftijd.
    Had dit in jouw jeugd ook kunnen gebeuren en zo ja, zou je dan op eenzelfde manier gereageerd hebben? Of heb je een soortgelijke ervaring?
    Als ik tegen zo iemand was aangelopen, misschien wel, maar dat is moeilijk te zeggen, vind ik.
    Kun je deze vriendschap die je in het verhaal ziet, als echte vriendschap beschouwen? Waarom vind je dat?
    De moeite die Gudrun heeft gedaan om dit boek te schrijven, toont veel betrokkenheid, dus ja.
    Trek je uit dit verhaal voor jezelf nog lering uit? Zo ja, mogen wij dat van je weten?
    Lering, moeilijk, ja dat mensen met een bipolaire stoornis niet altijd gemakkelijk benaderbaar en te helpen zijn.
    Vragen waarop de auteur graag een antwoord van je wilt..

    Heb ik te snel aangegeven dat de jongens jong zullen sterven of geeft dat juist een reden om verder te lezen en er achter te komen hoe dat gebeurd is?
    Nee, niet te snel, het maakte me juist nieuwsgierig naar het hoe en waarom.
    Ben ik te weinig uitleggerig, gaat het verhaal te snel vooruit?
    Het verhaal gaat niet te snel vooruit, wat mij betreft.
    Gebruik ik teveel moeilijk woorden?
    Nee hoor, geen enkel probleem.
    Zijn er teveel stukken over mijn kinderen/ mijn huidige gezin? Hebben die stukken een functie voor je?
    Nee, die stukken laten zien hoe je nu bent en gevormd bent door je jeugd.
    Blijft de lezer nog met vragen zitten? Zo ja, vind je dat vervelend?
    Ja, maar dat vind ik geen probleem, niet vervelend.
    Ik oordeel niet over de daden van de personages, geeft dat je als lezer voldoende kans om zelf te oordelen of laat ik je als lezer daarin te zeer alleen?
    Ik vind het belangrijk dat ik als lezer zelf kan/mag oordelen.
    Vind je dit eerder een boek voor de vrouwelijke lezer dan de mannelijke? Waarom?
    Misschien toch meer voor de vrouwelijke lezer, vanwege de vrouwelijke verteller en hoofdpersoon, maar ik denk dat dat ook van het soort mannelijke lezer af hangt.

    ingebrunn
    Bijdrager
    Post count: 52

    1.Hoe voel je de confrontatie met de werkelijkheid van de jeugd van Gudrun? Ik voelde haar verwarring tijdens het lezen maar dat las ik dus ook. Af en toe vond ik het verwarrend en ging het van de hak op de tak
    2.Vind je het een neutrale verslaggeving en kun je dit ook toelichten? Ik voel duidelijk een afstand.
    3.De auteur vertelt niet alleen het verleden, ze combineert dit met de tijdzone waarin ze Terug naar Hasselt Hoe ervaar je dat? Ik lees duidelijk dat ze haar gezin beschermt. Deze hebben in het verhaal ook geen namen. Ook gaat ze soms te snel van het verleden naar de toekomst. Een chronologische volgorde leest voor mij makkelijker

    De emotie
    4.Kon je meegaan met de gedachten van Gudrun als tiener en raakte je betrokken bij haar belevingen? Ja het was voor mij erg herkenbaar. Ik was zelf ook zo
    5.Had dit in jouw jeugd ook kunnen gebeuren en zo ja, zou je dan op eenzelfde manier gereageerd hebben? Of heb je een soortgelijke ervaring? Geen idee. Ik wist toen ook nog weinig af van manisch depressief. Vind het wel herkenbaar allemaal
    6.Kun je deze vriendschap die je in het verhaal ziet, als echte vriendschap beschouwen? Waarom vind je dat? Ja zeker. Ze denkt er nog vaak aan en als het geen echte vriendschap was ga je er volgens mij ook geen boek over schrijven
    7.Trek je uit dit verhaal voor jezelf nog lering uit? Zo ja, mogen wij dat van je weten? Lastig hoor. Ik denk het niet echt. Wel ben ik wat meer te weten gekomen over manisch depressief en dat je weet dat degene lastig te helpen is

    Vragen waarop de auteur graag een antwoord van je wilt..
    8.Heb ik te snel aangegeven dat de jongens jong zullen sterven of geeft dat juist een reden om verder te lezen en er achter te komen hoe dat gebeurd is? Het was voor mij wel al snel duidelijk maar dit lees je eigenlijk ook al op de achterflap. Het stoorde me niet echt tijdens het lezen
    9.Ben ik te weinig uitleggerig, gaat het verhaal te snel vooruit? Nee maar ik vond het af en toe wat warrig. Misschien had je beter in chronologische volgorde kunnen schrijven
    10.Gebruik ik teveel moeilijk woorden? Enkele woorden vond ik inderdaad erg lastig maar zelf stoorde ik me meer aan het vloeken
    11.Zijn er teveel stukken over mijn kinderen/ mijn huidige gezin? Hebben die stukken een functie voor je? Dat vond ik prima al vond ik het lastig lezen dat ze geen naam hebben in het boek. Het leest afstandelijk maar je doet dit waarschijnlijk om ze te beschermen.
    12.Blijft de lezer nog met vragen zitten? Zo ja, vind je dat vervelend? Dit vind ik niet vervelend. Dit is meestal in een biografie. Je kan en wil ook niet alles delen.

    13.Ik oordeel niet over de daden van de personages, geeft dat je als lezer voldoende kans om zelf te oordelen of laat ik je als lezer daarin te zeer alleen? Die ruimte is er zeker
    14.Vind je dit eerder een boek voor de vrouwelijke lezer dan de mannelijke? Waarom? Ik denk dat dit door beide wel goed te lezen is maar ik denk dat de vrouwelijke lezers het boek eerder zullen pakken ivm het thema

5 berichten aan het bekijken - 1 tot 5 (van in totaal 5)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.