Home Forums VOLLEDIG AFGERONDE LEESCLUBS #2 Leesclub 65: Arrowood Arrowood, Na het lezen #1

14 berichten aan het bekijken - 1 tot 14 (van in totaal 14)
  • Auteur
    Berichten
  • Cees van Rhienen
    Sleutelbeheerder
    Post count: 956
    #12613 |

    Vragen ThrillZone leesclub Meedogenloos 

    Na het lezen #1

    Het onderdeel Na het lezen is in 2 delen gesplitst die met een tussenpoos van ongeveer 1 week geopend zullen worden. Hier worden de deelnemers over geïnformeerd. Bij de opening van # 2 wordt ook het onderdeel Beoordeling geopend.

    De karakters

    1. Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    2. Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    3. Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?

    De auteur

    1. Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    2. Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?

     

    Elsa Bakker
    Bijdrager
    Post count: 89

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    De karakters lijken voor mijn gevoel niet enorm te evolueren. Zowel Arrowood als Barnett blijven redelijk vast zitten in hun eigen patronen en blijven worstelen met hun eigen demonen. Arrowood blijft terug vallen in zijn verslaving bijvoorbeeld. Toch vind ik dit persoonlijk niet storend voor het verhaal ansich omdat het hier niet zozeer omdraait.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Voor mij is dat Barnett. Zijn geslotenheid over zijn eigen problemen, zijn stug doorgaan ook al heeft hij pijn etc. Zijn voor mij herkenbaar waardoor ik hem het meest begrijp in het gehele verhaal. Ook vind ik Neddy schattig, maar dat is meer vanuit zijn naïviteit en bewijsdrang naar Arrowood toe.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Ik wil geen enkel karakter in het verhaal veranderen omdat dit af zou doen aan het verhaal zelf. Het is goed zoals het is. Wel merkte ik bij mijzelf soms wat verwarring over de bijkarakters, wie wie is en wat hun rol ook alweer was etc.

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja zeker wel, het past bij een detective en de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Het verschil tussen rijk en arm wordt duidelijk benadrukt. En ook het mysterieuze, verwarrende van de gehele zoektocht komt goed naar voren.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?
    Hm ik zou zo snel even niet iemand kunnen bedenken. Is ook al lang geleden dan ik zo’n soort boek gelezen had. Misschien Minette Walters, Agatha Christie of Graham Northon van de nieuwere generatie?

    1958wilma
    Bijdrager
    Post count: 39

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Arrowood en Barnett zijn zoals ze zijn en veranderen niet echt. De zus van Arrowood is een kordate tante en laat steeds meer zien dat ze helemaal niet past in de rol van kleine, onwetende zus.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Eigenlijk 2, de zus van Arrowood, die van aanpakken weet en Neddy die er alles aan doet om in een goed blaadje te komen en zo goed als mogelijk voor zijn familie wil zorgen.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Nee, ze zijn zoals ze zijn met al hun eigenaardigheden.

    De auteur
    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ja, het is een rauwe tijd waarin het verhaal zich afspeelt en daar past de manier van schrijven goed bij.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?
    Geen enkele die ik zo kan bedenken.

    kareltje
    Bijdrager
    Post count: 182

    De karakters

    De hoofdpersoon is Arrowood. We volgen hem door de ogen van zijn hulpje/werknemer Mr.Barnett. Dat betekent dat we niet ten volle weten hoe hij zich ontwikkelt, maar we krijgen meer van hem mee, doordat hij ook de zwakheden en buien van Arrowood beschrijft en iets prijsgeeft over het eerdere leven van hem. Ik zie Arrowood dan ook niet zozeer een ontwikkeling doormaken. Ik denk dat ik in het boek meer over hem te weten kom en uiteindelijk ook waardering krijg voor de zorg die hij toch heeft voor anderen (w.o. Neddy en Mr.Barnett). Mr.Barnett geeft ook meer over zijn eigen leven prijs, maar laat toch aan niemand weten dat zijn echtgenote kortgeleden is overleden. Mr.Barnett doet braaf alle speurklusjes voor Arrowood en lijkt iets te gaan voelen voor zijn zus. Ook hierin zit weinig ontwikkeling, omdat het verhaal toch meer gaat over het mysterie, de vermissing, de speurtocht en ontknoping. Angst speelt wel een rol omdat ze eerder vanuit Mr.Cream bedreigd en mishandeld zijn. Bij de ontvoering en mishandeling van Neddy komt ook de zorg voor elkaar naar boven.
    Mr.Barnett spreekt me het meeste aan. Hij is trouw en actief en bekijkt de wereld (en Arrowood) met een soort van begrip. Als dit boek een vervolg (of meerdere krijgt, is volgens mij al in het Engels) dan hoop ik dat de personages meer ontwikkeling doormaken, zodat je je ook meer met hen verbonden voelt.

    De auteur

    De schrijfstijl past heel goed bij het verhaal. Ik vind het leuk dat het vanuit het perspectief van het hulpje/de werknemer van Arrowood wordt geschreven. Zijn observatievermogen maakt dat je Arrowood van buitenaf bekijkt en zijn zwakheden en buien relativeren zijn kunde als detective. Als het vanuit Arrowood zelf was geschreven zou het verhaal heel anders op papier staan. Wat ik ook leuk vind is dat er details benoemd zijn, die passen bij de tijdsgeest. Je loopt je a.h.w. mee door de stoffige armoede van Londen rond 1900.
    Ondanks de weerstand van Arrowood tegen Sherlock Holmes, moet ik bij dit boek ook aan de boeken van Sherlock Holmes denken.

    AT
    Bijdrager
    Post count: 45

    De karakters

    Ik vind m.n. de relatie tussen Barnett en Arrowood wel enige ontwikkeling doormaken. Ze krijgen meer waardering voor elkaar. Hetzelfde geldt voor de relatie tussen Barnett en Ettie en Arrowood en Ettie. Je ziet dat ze elkaar meer gaan waarderen en daardoor ontwikkelen de individuele karakters zich ook wel een heel klein beetje.
    De ik-persoon Barnett spreekt mij het meeste aan. Dat lijkt ook Finlay’s bedoeling door hem ik-persoon te maken. Het feit dat zijn vrouw overlijdt, hoe hij zich schuldig voelt over het verdwijnen van Neddy, vind ik mooie, persoonlijke ontboezemingen aan de lezer.
    Voor mij hoeven de personages niet te veranderen, al hoop ik wel dat ze zich in het volgende boek iets verder ontwikkelen. Er bleef nu veel aan de oppervlakte.

    De auteur

    De schrijfstijl past prima bij het verhaal dat zich afspeelt in de 19e eeuw, in niet bepaald het rijkste gedeelte van Londen. Het is soms ruw en confronterend en past daarmee bij het harde leven van die tijd. Het enige wat ik vreemd vond was de verwijzingen naar vorige zaken waaraan Barnett en Arrowood samen gewerkt hadden. Ik had daardoor in het begin het gevoel alsof ik een deel twee van een serie aan het lezen was. Ik heb zelfs nog op internet gezocht of dit misschien al een later boek uit de serie was. Dat was dus niet het geval. Dat maakte voor mij het verhaal af en toe nodeloos ingewikkeld.
    Ik vind het altijd moeilijk om schrijfstijlen te vergelijken. Het deed me af en toe aan Robert Galbraith denken, al zit daar net iets meer humor in. Dat had van mij wel wat meer gemogen in dit verder toch redelijk zwarte boek.

    XKellllllyyyyyy
    Bijdrager
    Post count: 115

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe? Ja, je leert ze kennen. Arrowood leer je meer kennen via zijn hulpje. De rest van de karakters leer je stelselmatig kennen

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom? Arrowood. Hij doe zijn best om de misdaad op te lossen
    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Nee. Eigenlijk niet

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom? Ja, het is even wennen qua schrijfstijl.
    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar? Op dit moment weet ik het niet

    maryam
    Bijdrager
    Post count: 169

    De karakters
    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Je leert tijdens het lezen de hoofdpersonages beter kennen, maar hun karakters evolueren niet.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Ik had het meeste sympathie voor Neddy, omdat hij zo graag wil leren om een goede detective te zijn en zich ook ondanks zijn jonge leeftijd verantwoordelijk voelt voor zijn familie.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Iets veranderen niet, maar als lezer zou ik de echte hoofdpersonages wel beter hebben willen leren kennen.

    De auteur
    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Voor mij is dit een “ouderwetse” detective, het verhaal gaat voor mijn gevoel een beetje traag, maar achteraf gezien blijken er best veel dingen te gebeuren.(diverse moorden, mensen die verdwijnen) maar dat had ik tijdens het lezen niet. Ik miste ook een beetje de spanning.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?
    Het doet me een beetje denken aan de boeken van Agatha Christie, terwijl die in een andere tijdsperiode geschreven zijn.

    yv87
    Bijdrager
    Post count: 77

    De karakters
    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    – Nee, niet echt. De enige evaluatie die opmerkelijk was, was dat Barnett zich eindelijk neer leek te leggen bij het feit dat zijn vrouw was overleden.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    – Eigenlijk geen, maar Neddy was het het opmerkelijkst. Jong en door zijn enthousiasme brengt hij zichzelf in narigheid.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    – Niks, want met het veranderen zou het hele verhaal anders worden. Wel had ik graag iets meer uitdieping in de personages gezien.

    De auteur
    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    – Ja. Over het algemeen zijn detectives een heel stuk trager in opbouw dan thrillers en komen ze ook nergens echt explosief op een hoogtepunt. De omgevingsfactoren spelen, vooral in boeken over de vorige eeuw, spelen een grote rol en beslaan flink wat bladzijden. Wat dat betreft was dit hetzelfde als hoe ik andere detectives heb ervaren. Vind het er prima bij passen. Als die omgevingssferen niet zo uitgebreid neergepend waren, had het namelijk ook zomaar nu kunnen gebeuren. En juist die sfeer van toen geeft het toch iets extra’s.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?
    – Het doet me wel wat denken aan de Cormoran Strike reeks van Robert Galbraith.

    MarianneIL
    Bijdrager
    Post count: 135

    De karakters

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    Nee, ze evolueren net echt. Je leert ze wel steeds beter kennen.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Neddy spreekt me het meeste aan. Dappere kleine jongen en erg trouw.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    Nee, ze zijn goed zoals ze zijn.

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    De schrijfstijl is soms iets te veel beschrijvend, maar dat past wel bij de schrijfstijl die rond 1900 gebruikt werd. En daarom is het passend.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?
    Geen enkele, hij heeft een specifieke stijl van schrijven.

    nini_ingrid
    Bijdrager
    Post count: 185

    De karakters

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe? Ja ik vind dat William meer meegevoel toont voor Norman, Neddy en zijn zus Ettie. Je merkt ook hoe Norman worstelt met de dood van zijn vrouw en dan Caroline die eerst over alles liegt maar dan uiteindelijk toch de waarheid zegt
    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom? Ettie omdat ze zich niet laat doen en toch ook een grote hulp blijkt te zijn voor haar broer
    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn? Niets want ik vind het zo goed en dan zou het verhaal niet meer hetzelfde zijn

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom? Ik vind het heel passend en aangenaam om te lezen want je word zo mee in de tijd getrokken en beleefd het zoals het toen was
    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar? Ik kan niet meteen iemand bedenken omdat het wat lijkt op de verhalen over sherlock Holmes maar dan wel met een grappige toets

    Tommy
    Bijdrager
    Post count: 55

    De karakters evolueren niet echt maar we komen er wel steeds meer over te weten zodat ze meer en meer vertrouwde figuren worden. De verdieping van de karakters maakt het ook makkelijker om mee te leven met de gebeurtenissen. Barnett maakt wel een evolutie door in het rouwproces rond de dood van zijn vrouw.

    Barnett is mijn favoriete personage. De tegenstelling met dokter Watson vind ik prachtig, Barnett is eigenlijk wie dokter Watson denkt/hoopt te zijn. Dat merk je ook aan het verschil in relatie Holmes/Watson en Arrowood/Barnett.

    Ik vind dit een bijna perfect verhaal en wil er dan ook niets aan veranderen.

    De schrijfstijl past bij het soort verhaal al was het wel even wennen aan het moderne woordgebruik. Dat verhinderde dat ik me echt kon inleven in de sfeer van het tijdperk, zoals dat bij Arthur Conan Doyle bijvoorbeeld wel het geval is. Het is duidelijk dat de auteur zijn huiswerk heeft gemaakt over het Victoriaanse tijdperk, zowel maatschappelijk, cultureel, politiek als economisch. De manier waarop de karakters het verschil tussen arm en rijk als normaal aanvaarden is daar een treffend voorbeeld van.
    Een non-stop dialoog zonder vertragende beschrijvingen maken het dynamisch en snel.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?
    De Perry Mason boeken (met sidekick/duivel-doet-al Paul Drake) van Erle Stanley Gardner

    coenraad
    Bijdrager
    Post count: 238

    De karakters
    De karakters worden goed neergezet en ik heb me er ook een duidelijk beeld bij kunnen vormen. Ze evolueren niet echt en blijven hun gewoontes behouden. Echter ik vond dit totaal niet storend
    Mr Barnett heeft een lichte voorkeur omdat ondanks zijn eigen verdriet ,wat hij echter nog niet kan accepteren, stug door blijf gaan en een soort van “Schone schijn”omtrent het verlies van zijn vrouw voor zich zelf houd. Het is een soort van overleven.
    Voor de setting van dit verhaal vind ik dat de personages goed worden neergezet en zou er ook niets aan willen veranderen.

    De auteur

    De schrijfstijl past goed bij het verhaal en weet me ook daadwerkelijk mee te nemen naar die tijd.
    Ik lees eigenlijk niet echt veel van dit soort boeken en zou ook niet weten met wie ik Mick Finlay zou kunnen vergelijken.

    Lieke
    Bijdrager
    Post count: 27

    De karakters

    De karakters worden niet echt uitgediept, maar daar is het verhaal ook niet naar. Ze worden grof geschetst met enkele kenmerken, waarbij Arrowood als één van de twee hoofdrolspelers de meeste invulling krijgt.
    Ik mag Barnett wel, voor zover hij zich laat kennen. Hij heeft respect voor zijn baas, maar ook compassie en wordt ook ronduit boos. Ze hebben een bijzondere relatie die goed in die tijdgeest past. Hij worstelt met het onverwachte overlijden van zijn vrouw en blijft intussen niet ongevoelig voor Ettie.
    De hoofdpersonages (Arrowood, Barnett en op het tweede plan Ettie en Neddy) zijn goed neergezet, een schets met gedurende het verhaal wat inkleuringen.

    De auteur

    Het is een vlot geschreven boek, dat je uitnodigt door te lezen. Er zit vaart in en er staan grappige beschrijvingen in.
    Ik ben geen ster in het vergelijken van schrijvers, maar het aantal keren dat de auteur mij deed glimlachen én de verrassende wendingen doen mij denken aan Robert Galbraith en Joël Dicker

    maria burger
    Bijdrager
    Post count: 162

    De karakters

    Heb je het gevoel dat de karakters evolueren. Zo ja, hoe?
    nee, de karakters evalueren niet echt, je krijgt wel meer over de personen te weten en vooral Ettie weet meer dan je eerst denkt.

    Heb je een favoriete personage? Zo ja, wie spreekt je het meest aan en waarom?
    Neddy, die in een goed blaadje wil komen te staan en geld wil verdienen en Barnett omdat hij zo mooi zijn gevoelens en gedachten weergeeft in zijn relaties tot Arrowood, Neddy en Ettie en de gebeurtenissen die plaats vinden.

    Zou jij aan een bepaald personage iets willen veranderen en wat zou dat zijn?
    ik vond het prima, is goed zoals het is.

    De auteur

    Vind je dat de schrijfstijl bij het soort verhaal past, zo ja of nee, waarom?
    Ik was verrast door het perspectief van een ander dan ik gezien de achterkant verwacht had, maar het gaf het tijdsbeeld weer.

    Met welke voor jou bekende auteur is de schrijfstijl van Mick Finlay vergelijkbaar?
    Geen idee op dit moment.

14 berichten aan het bekijken - 1 tot 14 (van in totaal 14)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.